Próba jodowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Próba jodowa zacieru słodowego

Próba jodowa – w analizie chemicznej jest to sposób określenia zawartości skrobi w badanej cieczy. Wykorzystuje się w tym celu jodynę lub płyn Lugola, które zabarwiają się pod wpływem dodania do nich skrobi. Pomiędzy obecnymi w płynie Lugola cząsteczkami jodu i anionami polijodkowymi a przestrzenną strukturą zbudowanego z cząsteczek D-glukozy łańcucha amylozy jako składowej skrobi tworzą się przebarwienia[1]. W zależności od długości łańcucha cukrowego w skrobi barwa ta może być od ciemnogranatowej poprzez niebieską do czerwonawej.

Zdjęcie obok przedstawia wyniki dwóch prób jodowych przeprowadzonych podczas badania zawartości skrobi w zacierze słodowym. Po lewej stronie widać ciemne przebarwienia świadczące o obecności skrobi. Prawa strona nie wykazuje żadnych zmian, co oznacza brak skrobi w zacierze. W środku widać odczynnik bez dodatku badanej cieczy (kontrola).

Próba jodowa jest rutynowo wykonywana w browarnictwie, w celu stwierdzenia skuteczności procesu zacierania, czyli określeniu czy skrobia zamieniła się już na cukry proste fermentowane przez drożdże, czy jeszcze nie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Sadownik. Próba jodowa. „Piwowar”, Wiosna 2011 (2). Polskie Stowarzyszenie Piwowarów Domowych. ISSN 2082-4874.