Pręgowo (województwo pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pręgowo
Kościół pw. Bożego Ciała
Kościół pw. Bożego Ciała
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat gdański
Gmina Kolbudy
Sołectwo Pręgowo
Strefa numeracyjna 58
Kod pocztowy 83-050
Tablice rejestracyjne GDA
SIMC 1066946
Położenie na mapie gminy Kolbudy
Mapa lokalizacyjna gminy Kolbudy
Pręgowo
Pręgowo
Położenie na mapie powiatu gdańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gdańskiego
Pręgowo
Pręgowo
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Pręgowo
Pręgowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pręgowo
Pręgowo
Ziemia54°15′17″N 18°28′57″E/54,254722 18,482500

Pręgowo (niem. Prangenau[1])– wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Kolbudy.

Formalnie nazwa obowiązuje od 1 stycznia 2014 r., powstała w miejsce zniesionych nazw wsi Pręgowo Dolne i Pręgowo Górne[2].

Wieś położona jest nad rzeką Radunią, na trasie linii kolejowej (obecnie zawieszonej) Pruszcz GdańskiŻukowo z byłą stacją Pręgowo Gdańskie. Prowadzi tędy Szlak Skarszewski – zielony znakowany szlak turystyczny.

W latach 1945–1998 miejscowość należała do województwa gdańskiego. Do 1920 wieś była częścią powiatu kartuskiego, następnie weszła w skład Wolnego Miasta Gdańska.

W miejscowości znajduje się parafia rzymskokatolicka, należąca do dekanatu Kolbudy, archidiecezji gdańskiej. Funkcjonuje tu Ochotnicza Straż Pożarna oraz szkoła podstawowa, przy której w 2016 kosztem 2,5 mln zł powstała hala sportowa.

Historia[edytuj]

Pierwsza wzmianka sugerująca istnienie we wsi parafii pochodzi z 1323. W 1396 Konrad von Jungingen nadał wieś gdańskim brygidkom. Mniszki sprawowały patronat nad miejscową parafią i miały prawo wyznaczania proboszcza. Od 1593 kościół jako filialny podlegał proboszczowi kościoła NMP w Gdańsku, w latach 1683–1859 związany był z tamtejszą Kaplicą Królewską, po czym stał się siedzibą samodzielnej parafii.

Miejsce spoczynku 41 ofiar Marszu Śmierci z obozu Stutthof w 1945r.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru zabytków NID[3] na listę zabytków wpisany jest kościół parafialny pw. Bożego Ciała z XIV w., nr rej.: 217 z 6.08.1962.

Budynek kościoła pw. Bożego Ciała cechuje się masywnymi murami zewnętrznymi o grubości dochodzącej do 1,5 m. Wewnątrz cenne malowidła naścienne – Sąd Ostateczny (50 m²), Vir Dolorum (Mąż Boleści) i veraikon – oraz zacheuszki z początku XV w. Manierystyczny ołtarz główny pochodzi z I połowy XVII w. (ok. 1630–1640), ołtarz boczny – z II połowy XVIII w. Obraz Wizje Tomasza z Akwinu pędzla Hermana Hana (XVII w.), dwie stalle (XVII i XVIII w.), krucyfiks (koniec XVII w.), 2 feretrony (z I połowy XVIII w. oraz przełomu XVIII i XIX w.). Przy wejściu granitowa kropielnica z początku XIV w. Niedawno odkryte krypty pod kościołem pochodzą z przełomu XVII i XVIII w.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  2. Minister Administracji i Cyfryzacji: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz ustalenia nazwy obiektu fizjograficznego. 2013-12-13. [dostęp 2014-01-15].
  3. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 30 września 2017; 3 miesiące temu. [dostęp 2017-01-15]. s. 34.

Linki zewnętrzne[edytuj]