Pranobeks inozyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pranobeks inozyny
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Identyfikacja
Numer CAS 36703-88-5
PubChem 37510[1]
Klasyfikacja medyczna
ATC J05AX05

Pranobeks inozyny (Isoprinosine, Inosiplex)[2] – mieszanina inozyny z kwasem 4-acetamidobenzoesowym i 1-dimetyloamino-2-propanolem (w stosunku molowym 1:3)[3] stosowana jako lek przeciwwirusowy i immunostymulujący w zakażeniach wirusem opryszczki zwykłej (HSV), innych infekcjach wirusowych, a także w niektórych chorobach wynikających z autoagresji.

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Pranobeks inozyny wpływa na proces translacji i w ten sposób hamuje namnażanie między innymi HSV i wirusa odry, a także innych drobnoustrojów[potrzebny przypis]. Ponadto lek stymuluje wydzielanie niektórych cytokin, przez co działa na limfocyty T oraz makrofagi, powoduje też zwiększenie produkcji niektórych przeciwciał. W ten sposób moduluje działanie układu odpornościowego[potrzebny przypis].

W badaniach na myszach stwierdzono także działanie typu antydepresyjnego[4].

Wskazania do stosowania leku[edytuj | edytuj kod]

Pranobeks inozyny stosowany jest:

Ponadto lek ten próbowano wykorzystywać na etapie badań w terapii innych schorzeń:

  • opisywane są próby stosowania pranobeksu inozyny w leczeniu łysienia plackowatego[9]
  • we wcześniejszych doniesieniach opisywano także opóźnianie przez pranobeks inozyny u zakażonych HIV rozwoju AIDS i przeciwdziałanie rozwojowi u tych pacjentów zapalenia płuc powodowanego przez Pneumocystis jiroveci[10]; inne badania nie potwierdzały aktywności leku wobec HIV[11]

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Pranobeks inozyny przeciwwskazany jest u chorych z nadwrażliwością na ten lek. Należy stosować go ostrożnie w przypadku niewydolności nerek, dny moczanowej, hiperurykemii i kamicy układu moczowego.

Stosowanie leku w ciąży i w okresie laktacji[edytuj | edytuj kod]

Leku nie należy stosować w czasie ciąży i karmienia piersią.

Interakcje[edytuj | edytuj kod]

Leki immunosupresyjne mogą osłabiać działanie pranobeksu inozyny.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Preparaty[edytuj | edytuj kod]

W Polsce dostępny jest w formie syropu lub tabletek pod nazwami Eloprine, Groprinosin, Isoprinosine i Neosine[13].

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Lek podaje się doustnie. Dawkę oraz częstotliwość podawania leku ustala lekarz. Dla osób dorosłych standardowa dawka wynosi 50 mg/kg masy ciała na dobę, zwykle 1 g 3–4 razy na dobę (co 6 godzin). Lek podaje się również przez 1–2 dni po ustąpieniu objawów choroby.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pranobeks inozyny (CID: 37510) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. W. Schmutzler, B. Neukirch, R. Ziesche, Study of the antiallergic component of inosine pranobex (Inosiplex, Isoprinosine), „International Archives of Allergy and Applied Immunology”, 88 (1-2), 1989, s. 244–246, DOI10.1159/000234798, PMID2468618.
  3. Inozyny pranobeks (inosine pranobex). W: Medycyna praktyczna dla lekarzy [on-line]. bazalekow.mp.pl. [dostęp 2015-09-08].
  4. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Junko Muto i inni, Oral administration of inosine produces antidepressant-like effects in mice, „Scientific Reports”, 4, 2014, art. nr 4199, DOI10.1038/srep04199, ISSN 2045-2322, PMID24569499, PMCIDPMC3935199 [dostęp 2018-11-30].
  5. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać G.R. Kinghorn i inni, Acyclovir vs isoprinosine (immunovir) for suppression of recurrent genital herpes simplex infection, „Genitourinary Medicine”, 68 (5), 1992, s. 312–316, PMID1385295, PMCIDPMC1195986.
  6. A.J. Wagstaff, D. Faulds, K.L. Goa, Aciclovir. A reappraisal of its antiviral activity, pharmacokinetic properties and therapeutic efficacy, „Drugs”, 47 (1), 1994, s. 153–205, DOI10.2165/00003495-199447010-00009, PMID7510619.
  7. Generoso G. Gascon, Randomized Treatment Study of Inosiplex Versus Combined Inosiplex and Intraventricular Interferon-α in Subacute Sclerosing Panencephalitis (SSPE): International Multicenter Study, „Journal of Child Neurology”, 18 (12), 2003, s. 819–827, DOI10.1177/088307380301801201, PMID14736075.
  8. Erdal Eroglu i inni, Long-term follow-up of patients with adult-onset subacute sclerosing panencephalitis, „Journal of the Neurological Sciences”, 275 (1-2), 2008, s. 113–116, DOI10.1016/j.jns.2008.07.033, PMID18783800.
  9. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Sofia Georgala i inni, Inosiplex for treatment of alopecia areata: a randomized placebo-controlled study, „Acta Dermato-Venereologica”, 86 (5), 2006, s. 422–424, DOI10.2340/00015555-0138, PMID16955187.
  10. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać J.A. Kovacs i inni, Inhibition of Pneumocystis carinii dihydropteroate synthetase by para-acetamidobenzoic acid: possible mechanism of action of isoprinosine in human immunodeficiency virus infection, „Antimicrobial Agents and Chemotherapy”, 37 (6), 1993, s. 1227–1231, DOI10.1128/AAC.37.6.1227, PMID7687120, PMCIDPMC187944.
  11. L.L. Teglbjaerg i inni, Effect of isoprinosine on HIV antigenaemia, „AIDS”, 6 (2), 1992, s. 199–201, DOI10.1097/00002030-199202000-00010, PMID1373064.
  12. Neosine [dostęp 2016-03-18].
  13. Preparaty zawierające: inozyna pranobeks (inosine pranobex). W: Medycyna praktyczna dla lekarzy [on-line]. bazalekow.mp.pl. [dostęp 2015-09-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan K. Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska: Leki współczesnej terapii. Wydanie specjalne. Warszawa: Medical Tribune Polska, 2009, s. 411. ISBN 978-83-60135-54-9.
  • „Pharmindex® Kompendium Leków 2009”, s. 487. Warszawa: CMP Medica Poland Sp. z o.o. ISSN 1426-4269 (pol.). 
  • Indeks leków Medycyny Praktycznej 2005. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-006-X.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.