Prawa cywilizacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawa cywilizacyjne – prawa rządzące metodami ustroju życia zbiorowego, lub prawidłowości rządzące poziomem rozwoju, osiągnięć społeczeństwa w danym okresie historycznym, ze szczególnym uwzględnieniem kultury materialnej i techniki, będącej wskaźnikiem opanowania przez ludzi sił przyrody i wykorzystywania jej bogactw

Feliks Koneczny: w książce "Polskie logos a ethos" (1921 r.) pisze: ’’tam gdzie następuje scalenie na siłę dwóch cywilizacji, jest to bardzo niekorzystne dla obu i grozi szybkim rozpadem, a szczególnie połączenie cywilizacji łacińskiej, do jakiej należy Polska, z cywilizacją bizantyjsko-germańską, do jakiej należą Niemcy, nie przyniesie korzyści dla obu i taka unia się szybko rozpadnie.

W Polsce cywilizacja łacińska (uważana za najwyższy szczyt osiągnięć ludzkości) napierana jest od wschodu przez cywilizację turańską, z zachodu przez bizantynizm, a od wewnątrz, jak twierdził F. Konieczny, przez żydowską.

Prawa cywilizacyjne (według prof. F. Konecznego):

  • Mieszanki cywilizacyjne giną, bo brak im spójności.
  • Nie można być cywilizowanym na dwa sposoby.
  • Cywilizacje na styku muszą się zwalczać.
  • Przy równouprawnieniu i braku walki zwycięża niższa.
  • Każda cywilizacja dąży do ucywilizowania sąsiadów na własną modłę.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Feliks Koneczny: Polskie logos a ethos. Roztrząsanie o znaczeniu i celu Polski. Tom I i II, Poznań 1921.