Prawa człowieka w Egipcie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawa człowieka w Egipcie – naruszanie praw człowieka w Egipcie na początku XXI wieku dokonuje się głównie w zakresie wolności słowa oraz wolności sumienia i wyznania.

Wolność wypowiedzi i wolność prasy[edytuj | edytuj kod]

Według egipskiego prawa prasowego, krytykowanie prezydenta może być karane grzywną lub pozbawieniem wolności. Dziennikarze Bez Granic w swoim raporcie z 2006 roku wskazują, że dziennikarze są ciągle nękani, a w trzech przypadkach stwierdzono ich uwięzienie. Według Al Jazeera.net, w ciągu ostatnich kilku lat, pojawiły się niezależne wydawnictwa. Stare gazety kontrolowane przez państwo zaczynają tracić swoich czytelników. W lipcu 2006 roku, egipski parlament uchwalił nowe prawo prasowe, które nie pozwala, aby więzić dziennikarzy ze względu na publikowanie krytycznych uwag pod adresem rządu, ale nadal pozwala nakładać na nich wysokie grzywny. Niezależna prasa oraz Bractwo Muzułmańskie protestowali przeciw temu prawu, uważając je za represyjne.

Chociaż rząd egipski rzadko zakazuje dystrybucji zagranicznych gazet, to we wrześniu 2006 roku tak właśnie uczynił. Wśród nich znajdowało się „Le Figaro” i „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, ze względu na publikację artykułów uznanych za obraźliwe dla wyznawców islamu[1].

Wolność religijna[edytuj | edytuj kod]

Mimo że konstytucja egipska gwarantuje wolność wyznania i praktykowania religii, w praktyce kolejne rządy mocno ograniczają przestrzeganie tych praw. Tak ograniczona wolność religijna w Egipcie jest zagrożona w dużym stopniu przez grupy islamskich ekstremistów.

Egipcjanie, którzy przechodzą na islam nie napotykają z tego powodu ze strony państwa na żadne przeszkody, ale ci którzy przechodzą z islamu na inną religię spotykają się z wielkimi problemami nie tylko ze strony wyznawców islamu, ale też ze strony władz. Agenci Służby Bezpieczeństwa twierdzą, że wyrzeczenie się islamu i przejście na chrześcijaństwo prowadzi do niepokojów społecznych i dlatego podejmują kroki w celu zapobiegania takich wystąpień. Chrześcijanie są rozproszeni na terenie całego kraju, choć największy ich odsetek jest w Górnym Egipcie (południowej części kraju) i w niektórych dzielnicach Kairu i Aleksandrii. Według Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej w sprawozdaniu za rok 2010, Egipt zajmuje drugie miejsce w rankingu krajów, które naruszają wolność religijną. Dyskryminacja i łamanie praw człowieka dotyka głównie: koptyjskich chrześcijan, bahaistów, szyickich muzułmanów, Żydów, Świadków Jehowy i członków sekty Quraniyoon[2][3]. Według raportu z 2011 roku Amerykańskiej Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej (USCIRF) Egipt znalazł się wśród 14 krajów jako najgorszy na świecie kraj łamiący wolność religijną i łamiący prawa człowieka[4].

Koptowie[edytuj | edytuj kod]

Koptowie są największą mniejszości religijną w Egipcie (ok. 10% populacji, z tego zdecydowanie najwięcej wyznaje prawosławie), są przez to prześladowani. Do niedawna, ci chrześcijanie byli zobowiązani do uzyskania zgody prezydenta nawet na drobne naprawy swoich kościołów. Ta społeczność nadal napotyka wiele przeszkód w tworzeniu nowych lub naprawy istniejących kościołów. Koptowie poddani są marginalizacji społecznej, już od rewolucji z 1952 roku. Chociaż niektórzy wyznawcy tej religii zasiadają w rządzie, np. obecny minister finansów Youssef Boutros Ghali i minister środowiska Magued George są Koptami. Ponadto Koptem jest Nadżib Sawiris, biznesmen i jeden z najbogatszych osób na świecie. W 2002 roku koptyjskie Boże Narodzenie (7 stycznia) zostało uznane za oficjalne święto. Niemniej jednak, Kościół Koptyjski staje się czasami ofiarą zbrodni, nienawiści i fizycznego ataku. Najbardziej znaczący były lata 2000-2001 w El Kosheh doszło do ataków, w których 21 Koptów oraz jeden muzułmanin zostało zabitych. W kwietniu 2005 nieznana osoba podpaliła kościół we wsi Baghour, dziewięciu Koptów odniosło drobne obrażenia. W 2006 roku doszło do trzech jednoczesnych ataków na trzy kościoły w Aleksandrii, incydenty te były rzekomo popełniane przez psychicznie chorych muzułmanów. Ponadto wielu Koptów w dalszym ciągu skarży się na znikome reprezentowanie ich w organach bezpieczeństwa państwa, administracji publicznych i urzędach państwowych oraz że są dyskryminowane podczas zatrudnienia ze względu na przynależność religijną.

Antysemityzm[edytuj | edytuj kod]

W kraju istnieją małe gminy żydowskie w liczbie około 200, większość z nich to osoby w podeszłym wieku. Antysemityzm pojawił się w prasie rządowej i opozycyjnej, jednak w ostatnich latach nie doszło do żadnych gwałtownych incydentów antysemickich. Antysemickie artykuły i opinie pojawiły się w prasie i mediach publicznych, oraz w szeroko publikowanych karykaturach. Pojawiły się one również w mediach elektronicznych. W niektórych programach telewizyjnych i artykułach prasowych negowano nawet śmierć 6 milionów Żydów w czasie Holocaustu oraz stwierdzano rzekome wyłudzanie przez Żydów odszkodowań za II wojnę światową w odniesieniu do hitlerowskich krematoriów – co do których – zdaniem niektórych publicystów – nie ma dowodu, z wyjątkiem syjonistycznej 'propagandy' . Rząd podkreśla, że antysemickie oświadczenia urzędników w mediach są reakcją na działania rządu izraelskiego wobec Palestyńczyków i nie odzwierciedlają antysemityzmu, jednak istnieje stosunkowo niewielu publicznych dziennikarzy próbujących odróżnić antysemityzm od antyizraelskich oświadczeń.

Bahaiści[edytuj | edytuj kod]

Bahaiści również spotykają się z dyskryminacją i trudnościami. Liczbę wyznawców szacuje się pomiędzy 500 a 2000 osób, którym rząd nie wystawia im cywilnych dokumentów. Bez ważnych dokumentów tożsamości bahaiści napotykają trudności w rejestrowaniu swoich dzieci w szkole, otwieraniu kont bankowych, oraz zakładania firm. Policja również regularnie zatrzymują ich za brak dokumentów, a tym samym niektórzy często muszą przebywać w domu w celu uniknięcia ewentualnego aresztowania w miejscach publicznych. W 1960 roku, prezydent Gamal Abdel Naser wydał dekret (ustawa 263 do 1960) zakazujący działalność bahaistycznych instytucji i działań wspólnoty. Wszystkie bahaistyczne nieruchomości, w tym centra religijne, biblioteki i cmentarze, zostały skonfiskowane. Zakaz ten nie został odwołany.

Świadkowie Jehowy[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Egipcie.

Kilka tysięcy egipskich Świadków Jehowy (najwięcej ze wszystkich krajów arabskich i spośród 30 krajów, gdzie ich działalność jest oficjalnie zakazana) od czerwca 1960 roku działa nieoficjalnie a ich działalność jest zakazana przez rząd, pomimo obecności w Egipcie, przynajmniej od 1912 roku i prawnej rejestracji w Kairze w 1951 roku i w Aleksandrii w roku 1956. Rząd jest przeciwny Świadkom Jehowy. U podstaw takiego stosunku leży m.in. jawny sprzeciw ze strony Koptyjskiego Kościoła Prawosławnego, który potępia Świadków Jehowy uważając ich za heretyków. Prawosławni koptowie, stwierdzają, iż działalność i liczebny wzrost Świadków Jehowy w Egipcie powoduje przejścia z ich kościoła do tej grupy religijnej. Druga przyczyna wrogiego nastawienia rządu, pochodzi z czasów prezydenta Nasera, który uważał ich za grupę (wtedy około 400 osób) powiązaną z Izraelem co było powodem zakazu ich działalności. W 1964 roku Liga Arabska wydała dekret, w którym Świadków Jehowy uznano za syjonistów. Od 1960 roku, Świadkowie Jehowy zgłaszali różne formy szykan i prześladowania przez rządowych agentów. Do brutalnych incydentów dochodziło w miejscach zamieszkania, pracy, szkole lub w czasie małych spotkań religijnych odbywających się w mieszkaniach prywatnych. W czerwcu 2005 roku Świadkowie Jehowy donosili, że jeden z wyznawców został zatrzymany na pięć dni i był brutalnie traktowany przez agentów służb bezpieczeństwa państwa. W lutym i maju 2006 roku przedstawiciele Świadków Jehowy z nowojorskiego Biura Głównego wraz z europejskimi przedstawicielami Towarzystwa Strażnica, które nadzoruje działalność w tym kraju, odwiedzili Egipt i spotkali się z urzędnikami Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Krajowej Rady ds. Praw Człowieka, Ligi Arabskiej i innych urzędów. Delegacja stwierdziła, że w wyniku tej wizyty uwierzyli, że prześladowania i wroga kontrola rządowych służb, zostanie zatrzymana, ale postęp w sprawie rejestracji działalności nie został zrealizowany. Spotkania te doprowadziły do zezwolenia przez władze – w roku 2006 – na spotkania religijne tutejszych wyznawców w domach prywatnych, w grupach do 30 osób. Trwały próby zalegalizowania działalności i uzyskania statusu prawnego w egipskich sądach. Służby bezpieczeństwa wciąż inwigilowały członków zborów, byli przesłuchiwani i zastraszeni[5]. Podsłuchiwano ich rozmowy telefoniczne, konfiskowano publikacje religijne przysyłane pocztą z zagranicy, służby bezpieczeństwa poddawały ścisłej obserwacji miejsca zamieszkania wyznawców. Członkowie wyznania zbierają się na swoich spotkaniach religijnych w domach prywatnych (do 30 obecnych), a nie w Salach Królestwa jak to ma miejsce w innych krajach arabskich np. w Jordanii czy Libanie. W 2007 roku z raportów agentów służby bezpieczeństwa wynikało, że zatrzymano Świadka Jehowy, który był wielokrotnie bity. Grożono mu i jego rodzinie, aby zgodził się zostać informatorem i donosił na współwyznawców, czego odmówił. W tym samym okresie rządowa Krajowa Rada ds. Praw Człowieka otrzymała skargę od Michaela Geyada Kamela Girguisa, który zakończył edukację medyczną z najwyższym wyróżnieniem i starał się zatrudnić jako lekarz w Ain Shams University Hospital. Jednak Urząd Bezpieczeństwa w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego z powodu „powiązań ze Świadkami Jehowy”, nakazał odmówić szpitalowi jego zatrudnienie[6]. W grudniu 2009 roku i styczniu 2010 roku po raz kolejny Sąd Administracyjny odmówił prawnej rejestracji lokalnej społeczności tego wyznania[7]. W 2011 roku po rewolucji egipskiej sytuacja tego wyznania się nie zmieniła, o czym poinformował prezes Amerykańskiego Komitetu ds. Wolności Religijnej, Leonard Leo w kwietniu 2011 roku[8].

Corocznie publikowane są przez organizacje monitorujące przestrzeganie praw człowieka, specjalne raporty m.in. o sytuacji tej społeczności religijnej w Egipcie. Według Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej w sprawozdaniu za rok 2010, Egipt zajmuje drugie miejsce w rankingu krajów, które naruszają wolność religijną. Według tego raportu, wśród grup religijnych, których głównie dotyka dyskryminacja i łamanie praw człowieka, znajdują się miejscowi Świadkowie Jehowy[9][10]. Według sprawozdania owej Komisji, opublikowanego w kwietniu 2011 roku zwrócono uwagę na stereotypowe postępowanie władz w sprawie kolejnego przyjmowania (odrzucanie) przez władze podań o rejestrację tego wyznania[11]. Raport ten oskarża egipski rząd o brak ochrony mniejszości religijnych, m.in. Świadków Jehowy, wskazując na możliwy wzrost przemocy wobec tej mniejszości w obecnym okresie przejściowym w kraju.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Egypt bans European papers for articles 'disparaging' of Islam (ang.). nytimes.com. [dostęp 2011-01-29].
  2. US: Egypt 2nd in religious freedom violations (ang.). tdgnews.it. [dostęp 2011-01-29].
  3. Egypt activists support US Religious freedoms report (ang.). news.egypt.com. [dostęp 2011-01-29].
  4. uscirf.gov 2011
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2010, s. 18
  6. Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor: International Religious Freedom Report 2007: Egypt (ang.). state.gov, 2007. [dostęp 2011-01-29].
  7. copts.co.uk.
  8. egy11.com
  9. tdgnews.it
  10. almasryalyoum.com
  11. basmagm.wordpress.com

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]