Prawo Curie-Weissa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo Curie-Weissa – prawo określające zależność podatności magnetycznej ferromagnetyków lub podatności elektrycznej ferroelektryków od temperatury w temperaturze powyżej temperatury Curie, gdy ferromagnetyk (ferroelektryk) staje się paramagnetykiem (paraelektrykiem).

Postać ilościowa[edytuj | edytuj kod]

Bardzo silna podatność magnetyczna ferromagnetyków zanika powyżej pewnej temperatury krytycznej zwanej temperaturą Curie. Powyżej tej temperatury ferromagnetyki stają się paramagnetykami, a ich podatność magnetyczna jest opisana wzorem[1]:

gdzie:

– stała Curie-Weissa,
– temperatura,
temperatura Curie.

Dla wysokich temperatur prawo Curie-Weissa przechodzi asymptotycznie w prawo Curie. Wynika stąd, że dla paramagnetyków o bardzo niskiej temperaturze Curie, w temperaturze pokojowej stosuje się prawo Curie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Curie–Weissa prawo, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-10-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]