Prawo Paschena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzywa Paschena

Prawo Paschena – prawo fizyczne sformułowane przez Friedricha Paschena w 1889. Paschen badał napięcie przeskoku równoległych płyt w gazie jako funkcję ciśnienia i odległości płyt od siebie. Napięcie potrzebne do wytworzenia łuku elektrycznego w poprzek szczeliny początkowo zmniejsza się wraz ze zwiększaniem ciśnienia do pewnego punktu, zaś potem stopniowo zwiększa, przekraczając wartość początkową. Paschen odkrył również, że zmniejszanie się szczeliny pod stałym ciśnieniem powoduje takie samo zachowanie napięcia.

Krzywa Paschena[edytuj]

Paschen odkrył, że napięcie przebicia jest opisywane przez równanie

gdzie V oznacza napięcie przebicia w woltach, p oznacza ciśnienie, d – odległość między płytkami. Stałe a i b zależą od składu gazu. Dla powietrza pod ciśnieniem 1013,25 hPa, a = 43,6×106 V/atm i b = 12,8, gdzie p oznacza ciśnienie w atmosferach a d jest odległością podaną w metrach[1].

Wykresem tej funkcji jest krzywa Paschena. Różniczkując ją względem pd i przyrównując pochodną do zera można znaleźć wartość minimalną napięcia. Otrzymuje się

i oblicza minimum napięcia przebicia dla pd = 7,5×10−6 atm. Daje to 327 V w powietrzu pod standardowym ciśnieniem i przy odległości między elektrodami 7,5 mikrometrów. Skład gazu wyznacza zarówno minimalne napięcie łuku i odległość, przy której następuje wyładowanie.

Przypisy

  1. ECE234/434 Handout. University of Rochester

Linki zewnętrzne[edytuj]