Prawo kłódkowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kłódka na drzwiach siedziby redakcji komunistycznej gazety "La Clarté" (Montreal, 1937)

Prawo kłódkowe (fr. Loi du cadenas, Loi protégeant la province contre la propagande communiste) – antykomunistyczna ustawa uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe Quebecu w 1937. Ustawa dawała policji prawo zajmowania posesji w których drukowano komunistyczną literaturę lub prowadzona podobna działalność. Nazwa prawa wzięło się od faktu, ze posesje zamykano kłódkami.

W latach trzydziestych XX wieku w czasie wielkiego kryzysu w Kanadzie wzmogła się działalność Komunistycznej Partii Kanady. Choć pozostawała ona organizacją kadrową mającą niewielki wpływ na ruch pracowniczy, to przykład Związku Radzieckiego wzbudzał w kraju obawy. W szczególności utworzenie 1200-osobowego oddziału wojskowego MacKenzie-Papineau Battalion i wysłanie go na hiszpańską wojnę domową było spektakularnym wyczynem partii komunistycznej. Fakt zaangażowania w politykę międzynarodową spowodował zakaz działalności partii przez Rząd Federalny Kanady. Partia jednak dalej działała w podziemiu. W szczególnie w konserwatywnym i katolickim Quebecu działalność komunistów spotkała się z zaniepokojeniem. Jednym z najzacieklejszych przeciwników komunistów był arcybiskup Quebecu Jean-Marie-Rodrigue Villeneuve, który widział w tej partii zagrożenie dla tradycyjnych wartości chrześcijańskich i samego kościoła. Maurice Duplessis pod dojściu do władzy zdecydował na konfrontacyjny kurs przeciwko komunistom. Uchwalone prawo pozwalało na pozasądowe zajmowanie posesji i budynków, jeśli tylko istniało podejrzenie, że prowadzona jest w nich propagandowa działalność komunistyczna.

Prawo kłódkowe było jednak nadużywane i w wielu przypadkach kierowano je nie tylko przeciwko komunistom, ale także socjalistom czy ruchowi związkowemu. Prawo uderzyło także w niektóre wspólnoty religijne, w szczególności w Świadków Jehowy[1].

Prawo kłódkowe zostało uznane przez wiele grup politycznych jako niekonstytucyjne i wymierzone w istotę demokracji. Partie lewicowe i centrowe lobowały u rządu federalnego, by ten użył swych wpływów i doprowadził do uchylenia ustawy, lecz bezskutecznie. Dopiero w 1957 Sad Najwyższy Kanady unieważnił ustawę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]