Prawo rozcieńczeń Ostwalda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawo rozcieńczeń Ostwalda – przybliżona zależność stałej dysocjacji (K) słabego elektrolitu od jego stopnia dysocjacji (α) i stężenia (C)[1].

(1)
  • Dla elektrolitu trójjonowego[1]:
(2)

Prawo rozcieńczeń Ostwalda stosuje się m.in. do obliczeń dysocjacji słabych kwasów i zasad, a także do hydrolizy ich soli.

Równanie to spełnione jest jedynie w rozcieńczonych roztworach słabych elektrolitów, gdyż:

  • pomija wpływ siły jonowej roztworu na współczynniki aktywności – powinno się używać aktywności zamiast stężeń
  • pomija jony będące wynikiem autodysocjacji rozpuszczalnika (wody) – niedopuszczalne dla bardzo małych stężeń elektrolitu porównywalnych ze stężeniem jonów w czystym rozpuszczalniku

Zależność ta została wyprowadzona przez Wilhelma Ostwalda w 1888 r. na podstawie teorii dysocjacji elektrolitycznej.

Bardzo słabe elektrolity[edytuj | edytuj kod]

Jeżeli α << 1, wówczas wyrażenie 1 − α ≈ 1 i równanie (1) można rozwiązać w sposób przybliżony[2]:

skąd otrzymuje się stopień dysocjacji α:

oraz stężenie formy zdysocjowanej αC:

Dla równania (2) dla α << 1 można zastosować analogiczne uproszczenie, uzyskując:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Ostwalda prawo rozcieńczeń. W: Encyklopedia techniki. Chemia. Warszawa: WNT, 1965, s. 505.
  2. a b Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 344–345. ISBN 83-01-13654-5.