Prawo rozcieńczeń Ostwalda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawo rozcieńczeń Ostwalda to przybliżona zależność stopnia dysocjacji słabego elektrolitu od jego stężenia:

K = \frac{\alpha^{2} C}{1 - \alpha}

gdzie:

Prawo rozcieńczeń Ostwalda stosuje się do dysocjacji słabych kwasów i zasad a także do hydrolizy ich soli.

Równanie to spełnione jest jedynie w rozcieńczonych roztworach słabych elektrolitów, gdyż:

  • pomija wpływ siły jonowej roztworu na współczynniki aktywności – powinno się używać aktywności zamiast stężeń
  • pomija jony będące wynikiem autodysocjacji rozpuszczalnika (wody) – niedopuszczalne dla bardzo małych stężeń elektrolitu porównywalnych ze stężeniem jonów w czystym rozpuszczalniku

Zależność ta została wyprowadzona przez W. Ostwalda w 1888 r. na podstawie teorii dysocjacji elektrolitycznej.

Zobacz też: reguła przekory

Obliczanie stopnia dysocjacji[edytuj | edytuj kod]

Należy przekształcić równanie:

\frac{K}{C} = \frac{\alpha^{2}}{1 - \alpha}

Jeżeli wyrażenie K/C ma wartość poniżej 1/400 lub α wynosi poniżej 5%, wówczas równanie rozwiązuje się w sposób przybliżony (jeżeli nie, to należy rozwiązać równanie kwadratowe):

\frac{K}{C} \approx \alpha^{2}

skąd otrzymuje się stopień dysocjacji α:

\alpha \approx \sqrt{\frac{K}{C}}

oraz stężenie formy zdysocjowanej αC:

\alpha C \approx \sqrt{KC}