Prawybory prezydenckie Partii Demokratycznej w 2012 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stany Zjednoczone
Godło USA
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Stanów Zjednoczonych

Portal:Stany Zjednoczone

Prawybory prezydenckie Partii Demokratycznej w 2012 roku – seria prawyborów odbywających się we wszystkich stanach oraz terytoriach zależnych, w których wyborcy zadeklarowali swoje poparcie dla kandydatów na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych z ramienia Partii Demokratycznej. Wybrany kandydat musiał otrzymać głosy minimum 2777 spośród 5552 delegatów, aby uzyskać nominację[1].

Prawybory wygrane w poszczególnych stanach i terytoriach USA

      Barack Obama (56)

Głównym kandydatem w prawyborach był prezydent Stanów ZjednoczonychBarack Obama. Do udziału w nich zgłosiło się jednak, mimo praktycznego braku szans w rywalizacji z urzędującym prezydentem, jeszcze piętnaście innych osób, spośród których najpoważniejszymi kandydatami byli:

Prawybory we wszystkich stanach oraz terytoriach zależnych zakończyły się zwycięstwem Baracka Obamy. Podczas ogólnokrajowej konwencji, która odbyła się we wrześniu 2012, nominację na kandydata Partii Demokratycznej otrzymał Barack Obama.

Główne wydarzenia prawyborów[2][edytuj | edytuj kod]

W obliczu bardzo silnej pozycji prezydenta Baracka Obamy wobec wewnętrznych konkurentów, prawybory przeprowadzane w poszczególnych stanach stanowiły głównie okazję do mobilizacji elektoratu. Jedynie w Arkansas i Zachodniej Wirginii wygrana urzędującego prezydenta była nieznaczna. Tylko w pięciu stanach kontrkandydaci Baracka Obamy uzyskali w tych prawyborach ponad 5% głosów:

  • 6 marca – Oklahoma: Randall Terry (18%), Jim Rogers (14%), Darcy Richardson (6%),
  • 24 marca – Luizjana: John Wolfe (12%), Bob Ely (7%), Darcy Richardson (5%),
  • 8 maja – Zachodnia Wirginia: Keith Judd (41%)[3],
  • 22 maja – Arkansas: John Wolfe (42%)[4],
  • 29 maja – Teksas: John Wolfe (5%).

W pozostałych 51 prawyborach żaden z rywali obecnego prezydenta nie odnotował znaczącego wyniku.

Wyniki prawyborów[5][edytuj | edytuj kod]

Lp. Zdjęcie Imię i nazwisko Stan macierzysty Głosy powszechne Procent głosów Głosy delegatów[6]
1. President Barack Obama, 2012 portrait crop.jpg Barack Obama Illinois 8 415 194 91,40% 5 424,5
2. John Wolfe, Jr.jpg John Wolfe Tennessee 116 639 1,27%
3. Keith Judd Teksas 73 138 0,79%
4. Darcy Richardson Floryda 41 518 0,45%
5. Bob Ely Illinois 29 952 0,32%
6. Randall Terry Zachodnia Wirginia 22 752 0,25%
7. Jim Rogers Oklahoma 15 546 0,17%
8. Ed Cowan Vermont 945 0,01%
9. Vermin Supreme Massachusetts 833 0,01%
10-16. 7 pozostałych kandydatów 1 785 0,02%
kandydaci dopisani 30 344 0,33%
głosy nieważne 458 118 4,98% 127,5
wszystkie głosy łącznie 9 206 764 100% 5 552

Konwencja demokratyczna[edytuj | edytuj kod]

W dniach 4–6 września 2012 odbyła się demokratyczna konwencja w Charlotte w stanie Karolina Północna, podczas której nominowani na kandydatów zostali:

  • na Prezydenta – Barack Obama (otrzymał blisko 98% głosów delegatów),
  • na Wiceprezydenta – Joe Biden (został poparty przez aklamację).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Green Papers: The Green Papers Democratic Detailed Delegate Allocation - 2012 (ang.). www.thegreenpapers.com. [dostęp 2016-11-07].
  2. Federal Election Commission: FEDERAL ELECTIONS 2012 (ang.). www.fec.gov. [dostęp 2016-11-07].
  3. CNNpolitics: Inmate for president says it's all about the economy (ang.). politicalticker.blogs.cnn.com. [dostęp 2016-11-07].
  4. CNNpolitics: Arkansas, Kentucky primaries pose challenge for Obama (ang.). politicalticker.blogs.cnn.com. [dostęp 2016-11-07].
  5. Federal Election Commission: FEDERAL ELECTIONS 2012 (ang.). www.fec.gov. [dostęp 2016-11-07].
  6. The Green Papers: Election 2012 Presidential Primaries, Caucuses, and Conventions January 2012 through September 2012 (ang.). www.thegreenpapers.com. [dostęp 2016-11-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]