Principessa Mafalda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Principessa Mafalda
Ilustracja
Bandera  Włochy
Port macierzysty Genua
Armator Navigazione Generale Italiana
Dane podstawowe
Typ statek pasażerski
Historia
Data wodowania 22 października 1908
Data oddania do eksploatacji 9 marca 1909
Data zatonięcia 25 października 1927
Dane techniczne
Wyporność 9120 t
Liczba pasażerów 1530
Długość całkowita (L) 141 m
Zanurzenie (D) 8,5 m

Principessa Mafalda – włoski transatlantycki statek liniowy, którego zatonięcie w 1927 roku doprowadziło do śmierci 314 pasażerów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Statek został nazwany na cześć księżniczki Mafaldy Sabaudzkiej[1], córki króla Włoch Wiktora Emanuela III.

Od 1909 r. statek kursował między Genuą a Buenos Aires. W tamtym czasie był największym włoskim statkiem pasażerskim[2]. Principessa Mafalda słynęła też z luksusowego wyposażenia[3].

Katastrofa[edytuj | edytuj kod]

W 1927 r. statek był w bardzo złym stanie technicznym i zdaniem ekspertów nie powinien być dopuszczony do żeglugi. 11 października 1927 r. statek wyruszył do Buenos Aires. Podczas rejsu wielokrotnie ulegał awariom, które były usuwane w portach „po drodze” lub na pełnym morzu. 25 października 1927 r., przy brzegu Brazylii, wał napędowy statku urwał się i uszkodził kadłub. Ponieważ mechanizm zamykania grodzi wodoszczelnych był niesprawny, statek zaczął powoli tonąć w obecności innych statków, które przybyły na sygnał wzywania pomocy. Błędy w prowadzeniu akcji ratunkowej, nadejście nocy, zamieszanie i panika spowodowały śmierć 314 z 1252 osób na pokładzie.

Wymiary tragedii[edytuj | edytuj kod]

Katastrofa pozostaje największą tragedią włoskiej żeglugi[4] oraz największą w historii na półkuli południowej w czasie pokoju[5].

Ze względu na to, że wymiary katastrofy spotęgowane były błędnymi decyzjami osób dowodzących na statku, statek jest nazywany włoskim Titanikiem[6].

Statkiem mieli płynąć do Ameryki Południowej państwo Bergoglio wraz z synem Mario, ojcem Jorge Mario Bergoglio, przyszłego papieża. Spóźnili się jednak na rejs, mimo iż mieli wykupione bilety. Ostatecznie opuścili Włochy 11 września 1928[7].

Ciekawostkę stanowi fakt, iż katastrofa ma swój wyraz literacki w postaci powieści francuskiego pisarza E. Peissona (1895-1963) pt. "Kapitanowie Linii Nowojorskiej" (wyd. polskie 1971).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Józef Kamiński: Hitlerowskie obozy koncentracyjne i ośrodki masowej zagłady w polityce imperializmu niemieckiego. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1964, s. 237, 340.. Mafalda Sabaudzka - księżna heska, więzień specjalny w KL Buchenwald.
  2. Ships Monthly, tom 40 (Londyn: Endlebury Publishing, 2005) s. 45
  3. Hans Ulrich Gumbrecht: Living on the Edge of Time. Cambridge: Harvard University Press, 1997, s. 169. ISBN 978-0674000551.
  4. Richard Goldstein: Desperate Hours. The Epic Rescue of the Andrea Doria. New York: John Wiley & Sons, 2001, s. 180. ISBN 978-047138934-7.
  5. Penelope Heckman: Over the Years. Pittsburgh: Dorrance Publishing, 2011, s. 10. ISBN 978-1-4349-1203-9.
  6. Luciano Garibaldi, Giorgio Giorgerini, M. Enrica Magnani Bosio: Principessa Mafalda. Titanic italiano. Milano: De Agostini, 2010. ISBN 978-8-8511-1450-3.
  7. Mariola Chaberka: Maryja. Sekret Papieża Franciszka. Kraków: Wydawnictwo AA, 2013, s. 27.