Principessa Mafalda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Principessa Mafalda
Ilustracja
Bandera  Włochy
Port macierzysty Genua
Armator Navigazione Generale Italiana
Dane podstawowe
Typ statek pasażerski
Historia
Data wodowania 22 października 1908
Data oddania do eksploatacji 9 marca 1909
Data zatonięcia 25 października 1927
Dane techniczne
Wyporność 9120 t
Liczba pasażerów 1530
Długość całkowita (L) 141 m
Zanurzenie (D) 8,5 m

Principessa Mafalda – włoski transatlantycki statek liniowy, którego zatonięcie w 1927 roku doprowadziło do śmierci 314 pasażerów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Statek został nazwany na cześć księżniczki Mafaldy Sabaudzkiej[1], córki króla Włoch Wiktora Emanuela III.

Od 1909 r. statek kursował między Genuą a Buenos Aires. W tamtym czasie był największym włoskim statkiem pasażerskim[2]. Principessa Mafalda słynęła też z luksusowego wyposażenia[3].

Katastrofa[edytuj | edytuj kod]

W 1927 r. statek był w bardzo złym stanie technicznym i zdaniem ekspertów nie powinien być dopuszczony do żeglugi. 11 października 1927 r. statek wyruszył do Buenos Aires. Podczas rejsu wielokrotnie ulegał awariom, które były usuwane w portach „po drodze” lub na pełnym morzu. 25 października 1927 r., przy brzegu Brazylii, wał napędowy statku urwał się i uszkodził kadłub. Ponieważ mechanizm zamykania grodzi wodoszczelnych był niesprawny, statek zaczął powoli tonąć w obecności innych statków, które przybyły na sygnał wzywania pomocy. Błędy w prowadzeniu akcji ratunkowej, nadejście nocy, zamieszanie i panika spowodowały śmierć 314 z 1252 osób na pokładzie.

Wymiary tragedii[edytuj | edytuj kod]

Katastrofa pozostaje największą tragedią włoskiej żeglugi[4] oraz największą w historii na półkuli południowej w czasie pokoju[5].

Ze względu na to, że wymiary katastrofy spotęgowane były błędnymi decyzjami osób dowodzących na statku, statek jest nazywany włoskim Titanikiem[6].

Statkiem mieli płynąć do Ameryki Południowej państwo Bergoglio wraz z synem Mario, ojcem Jorge Mario Bergoglio, przyszłego papieża. Spóźnili się jednak na rejs, mimo iż mieli wykupione bilety. Ostatecznie opuścili Włochy 11 września 1928[7].

Ciekawostkę stanowi fakt, iż katastrofa ma swój wyraz literacki w postaci powieści francuskiego pisarza E. Peissona (1895-1963) pt. "Kapitanowie Linii Nowojorskiej" (wyd. polskie 1971).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Józef Kamiński: Hitlerowskie obozy koncentracyjne i ośrodki masowej zagłady w polityce imperializmu niemieckiego. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1964, s. 237, 340.. Mafalda Sabaudzka - księżna heska, więzień specjalny w KL Buchenwald.
  2. Ships Monthly, tom 40 (Londyn: Endlebury Publishing, 2005) s. 45
  3. Hans Ulrich Gumbrecht: Living on the Edge of Time. Cambridge: Harvard University Press, 1997, s. 169. ISBN 978-0674000551.
  4. Richard Goldstein: Desperate Hours. The Epic Rescue of the Andrea Doria. New York: John Wiley & Sons, 2001, s. 180. ISBN 978-047138934-7.
  5. Penelope Heckman: Over the Years. Pittsburgh: Dorrance Publishing, 2011, s. 10. ISBN 978-1-4349-1203-9.
  6. Luciano Garibaldi, Giorgio Giorgerini, M. Enrica Magnani Bosio: Principessa Mafalda. Titanic italiano. Milano: De Agostini, 2010. ISBN 978-8-8511-1450-3.
  7. Mariola Chaberka: Maryja. Sekret Papieża Franciszka. Kraków: Wydawnictwo AA, 2013, s. 27.