Pripegala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pripegala – rzekome bóstwo Słowian połabskich, wspomniane w liście biskupa magdeburskiego Adelgota z 1108 roku, wzywającym do walki z pogańskimi Wieletami. Wśród zawartych w dokumencie obrazów zbrodni i okrucieństw słowiańskich znalazł się opis kultu boga o imieniu Pripegala, zestawionego z greckim Priapem[1][2]:

Quote-alpha.png
Gdy obchodzą swoje święta, powiadają ich czarownicy w trakcie uczty: «Głów pragnie nasz Pripegala! Trzeba mu dostarczyć takich ofiar!» Pripegala to, jak utrzymują, Priaps i bezwstydny Beelfegor. Potem, ściąwszy chrześcijanom głowy przed ołtarzami owej profanacji, biorą w ręce puchary pełne krwi ludzkiej i wyjąc straszliwym głosem wołają: «Święćmy dzień radości! Zwyciężony jest Chrystus! Zwyciężył niezwyciężony Pripegala!»[2]

Opis ten uważany jest za fikcję literacką, chociaż w samym imieniu Pripegala dopatrywano się zniekształconego imienia Trzygłowa[1][2]. Wysuwano też wątpliwe próby odczytania go jako Przybychwał, Przybygniew[1], zaś Wilhelm Bogusławski rozszyfrowywał je jako Pripekało – „przypiekające słońce”[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Słownik starożytności słowiańskich. T. 4. Cz. 1. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1970, s. 351.
  2. a b c d Jerzy Strzelczyk: Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian. Poznań: Rebis, 2007, s. 161-162.