Pro hac vice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pro hac vice (łac. w tej turze, w tym przypadku, jest a nie jest) − zwrot łaciński używany w nomenklaturze prawnej i kościelnej.

W dziedzinie prawa[edytuj | edytuj kod]

Zwrot pro hac vice odnosi się do sytuacji, w której adwokat zostaje dopuszczony do wypełnienia swoich obowiązków na jakimś określonym terenie niebędącym zwyczajowym obszarem jego jurysdykcji.

W nomenklaturze kościelnej[edytuj | edytuj kod]

Zwrot pro hac vice (dopuszczony do godności i stopnia, ale nie używający np. stroju) używany jest w sytuacji, kiedy kardynał diakon zostaje wyniesiony do stopnia kardynała prezbitera, zachowując dotychczasowy kościół tytularny. Mówi się wówczas, iż jego diakonia została pro hac vice wyniesiona do wyższej rangi. Przykładem jest obecny kościół tytularny polskiego kardynała Zenona Grocholewskiego: diakonia kardynalska bazylika św. Mikołaja w Więzieniu ma pro hac vice tytuł prezbiteralny[1].

Do grudnia 1988 termin ten był też używany w sytuacji, gdy arcybiskupowi przydzielano stolicę tytularną w dotychczasowej randze biskupstwa. Stolica ta była więc pro hac vice wynoszona do rangi arcybiskupstwa. Obecnie wynosi się osobę, pozostawiając biskupstwo w dotychczasowej randze. Przykładowo arcybiskup Mirosław Adamczyk otrzymał w lutym 2013 tytularne biskupstwo Otriculum. Jego tytularna stolica nie jest siedzibą arcybiskupią[2].

Władze kościelne w 1946 powiązały funkcję prymasa Polski pro hac vice z osobą metropolity warszawskiego[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kard. Zenon Grocholewski kardynałem prezbiterem. archpoznan.pl. [dostęp 2014-11-17].
  2. Otriculum (Titular See) (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-11-17].
  3. K. Burnetko, J. Makowski: Dobry kandydat, ale.... polityka.pl, 2009-01-04. [dostęp 2014-11-17].