Produktywność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Produktywność – stosunek ilości wytworzonej oraz sprzedanej produkcji w określonym czasie (ang. output) do ilości wykorzystywanych lub zużytych zasobów wejściowych (ang. inputs). Inaczej: wielkość produkcji uzyskanej z jednostki nakładu czynnika produkcji[1].

Zasoby wejściowe to różne zasilenia systemu i zasoby systemu, które są wykorzystywane do wytworzenia końcowego produktu. Takimi zasileniami mogą być np. energia, informacje, materiały a zasobami systemu mogą być np. ludzie, kapitał[2].

Produktywność jest uważana za kluczowe źródło wzrostu gospodarczego i konkurencyjności[3].

Istnieje wiele mierników produktywności[3]. Najpopularniejszym jest wydajność pracy[1].

Kategorie produktywności[edytuj | edytuj kod]

Produktywność można podzielić na dwie kategorie:

  • produktywność całkowita – stosunek ogólnej ilości produkcji do łącznej ilości zasobów które zostały wykorzystane przy produkcji.
  • produktywność cząstkowa – stosunek ogólnej ilości produkcji, bądź też poszczególnych rodzajów, do ilości poszczególnych rodzajów zasobów, które zostały wykorzystywane przy produkcji[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Robert E. Hall, John B. Taylor: Makroekonomia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 45. ISBN 83-01-13147-0.
  2. Kamerschen D., Ekonomia, Houghton Mifflin Company 1989, NSZZ "Solidarność" 1991
  3. a b OECD Compendium of Productivity Indicators 2029. Paris: OECD Publishing, s. 11. ISBN 978-92-64-69677-8.
  4. Vademecum produktywności, pod red. S. Lisa, Placet, Warszawa 1999