Profesor zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Profesor zwyczajny (skrót: prof. zw., łac. professor ordinarius) – w Polsce stanowisko w szkole wyższej przewidziane dla pracownika naukowo-dydaktycznego lub pracownika naukowego, który posiada tytuł naukowy profesora (art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.). Stanowisko profesora zwyczajnego jest ukoronowaniem kariery naukowej pracowników uczelni, wiąże się bowiem z największym prestiżem – jest przyznawane szczególnie zasłużonym dla uczelni i wyróżniającym się naukowcom z tytułem naukowym profesora.

Do 1990 profesor zwyczajny i profesor nadzwyczajny były dwoma odrębnymi tytułami naukowymi, które nadawała Rada Państwa; profesor zwyczajny był wyższy rangą niż profesor nadzwyczajny[1].

Stanowisko profesora zwyczajnego a tytuł naukowy profesora[edytuj]

Tytuł naukowy profesora, na podstawie wniosku Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z inicjatywy rady uprawnionej podstawowej jednostki organizacyjnej, nadaje Prezydent RP postanowieniem w sprawie nadania tytułu profesora. Stanowisko profesora zwyczajnego przyznawane natomiast jest jako etat przez upoważnione organy uczelni wyłącznie osobom mającym tytuł naukowy profesora. Stanowisko profesora nadzwyczajnego może być natomiast powierzone pracownikom naukowym lub naukowo-dydaktycznym, którzy mają tytuł naukowy albo stopień doktora habilitowanego, a w wyjątkowych wypadkach osobom mającym stopień naukowy doktora[2].

W stanie prawnym obowiązującym od 2005 r. stanowisko profesora zwyczajnego ma wyższą rangę niż stanowisko profesora nadzwyczajnego.

Przypisy

  1. Hubert Izdebski, Jan Michał Zieliński: Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym: komentarz. Warszawa: Wolters Kluwer Polska, 2013, s. 24. ISBN 978-83-264-4244-5.
  2. Paweł Nowik, Pracownicy uczelni, [w:] Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz, red. Magdalena Pyter, Warszawa 2012, s. 642.

Zobacz też[edytuj]