Prohor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prohor (łac. Prohorius, pontyfikat 969-986[1]) – biskup krakowski. Jego imię odnotowuje najstarszy znany z redakcji z 1266 Rocznik kapitulny krakowski (Haec sunt nomina pontificum cracoviensium Prohorius, Proculphus, Poppo, Gompo, Rachelinus, Aaron archiepiscopus quintus, Sula cognominatus Lamberlus, beatus Stanislaus Martyr) oraz Rocznik Traski (Prohorius primus episcopus Cracoviae ordinatur)[2], źródło to jednak nie podaje lat ordynacji pierwszych biskupów w Krakowie. Odnotowane imię pierwszego biskupa brzmi według katalogu Prohorius. Najprawdopodobniej związany był z biskupstwem praskim bądź ołomunieckim, a działalność w Krakowie jako biskup misyjny mógł rozpocząć pomiędzy rokiem 970 a 974 i kontynuować do 986. Ze względu na greckie imię przyjmuje się[kto?], że był biskupem obrządku słowiańskiego.

Źródła[edytuj]

  • Katalogi biskupów krakowskich, red. J. Szymański, Pomniki Dziejowe Polski, seria II, t. X, cz. 2, Warszawa 1974

Literatura[edytuj]

  • Stanisław Szczur "Pierwsze wieki Kościoła krakowskiego" rozdział z książki "Kościół krakowski w tysiącleciu" wyd."Znak" Kraków 2000 r.

Przypisy

  1. Data z Katalogu biskupów krakowskich, ale wydania z XIV w.; Piotr Biliński, Żywoty sławnych Biskupów Krakowskich PROHOR i PROKULF, "Tygodnik Saltadorski", nr 21/231 z 23 maja/1999
  2. Ks. Władysław Szcześniak, Obrządek słowiański w Polsce pierwotnej, Warszawa 1904, s.76