Prokurator krzyżacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prokurator krzyżacki (niem. Pfleger) – funkcja w zakonie krzyżackim związana z sądownictwem i administracją wydzielonego okręgu (prokuratorii) oraz dowództwem wojskowym. Prokurator, jako dowódca wojskowy, miał do dyspozycji rycerzy i braci zakonnych oraz zwasalizowanych Prusów, a później przybyłych osadników: Litwinów, Niemców i Polaków. Prokuratorzy w większości podlegali komturom, chociaż nie zawsze tak było (wyjątek stanowili prokuratorzy kętrzyńscy).

Siedzibami prokuratorów były zamki, np. Węgorzewie, Szczytnie, Nidzicy, Ełku, Pasłęku, Nowem, Unisławiu, Jasińcu Nowym, Szestnie, Morągu, Kętrzynie, Działdowie, Barcianach, Skarszewach, Przezmarku, Osieku, Bytowie, Giżycku i Pniu.