Prolativus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prolativus – jeden z przypadków w deklinacji występujący przede wszystkim w językach ugrofińskich. Oznacza stosunek desygnatu względem ruchu, bądź sposób, w jaki desygnat pokonuje daną drogę[1]. Może również być być określeniem sposobu, wyrażającym w jaki należy wykonać czynność[2] określoną w orzeczeniu zdania. Obecnie w zaniku, rzadko tworzy nowe wyrazy, występuje głównie w utartych formach, ok. 60 jednostek leksykalnych[1].

Język fiński[edytuj]

Prolativus tworzy się przez dodanie końcówki -tse do rdzenia wyrazu na stopie słabej[1].

  • meritse - morzem, przez morze
  • puhelimitse - przez telefon
  • ohitse - obok (wyraz występuje często w funkcji poimka han meni talon ohitse - przeszedł obok domu)

Prolativus zazwyczaj tworzy się od formy liczby mnogiej wyrazu, nawet jeśli używany jest w znaczeniu liczby pojedynczej[3].

Przypisy

  1. a b c § 385 itse-adverbit eli prolatiivi. W: Iso Suomen kielioppi [on-line]. [dostęp 2017-12-08].
  2. Maija Länsimäki: Kirjeitse annettu määräys. Suomen kielen prolatiiveista (fiń.). [dostęp 26 października 2008].
  3. Anders Holmberg, Urpo Nikanne (red.): Case and other functional categories in Finnish syntax. Berlin: Mouton de Gruyter, 1993, s. 7, seria: Studies in generative grammar. ISBN 3-11-013812-3.