Promieniowiec promienicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Promieniowiec promienicy
Ilustracja
Systematyka
Domena

bakterie

Typ

Actinobacteria

Klasa

Actinobacteria

Podklasa

Actinobacteridae

Rząd

promieniowce

Rodzina

Actinomycetaceae

Rodzaj

Actinomyces

Gatunek

promieniowiec promienicy

Nazwa systematyczna
Actinomyces israeli

Promieniowiec promienicy (łac. Actinomyces israeli) – Gram-dodatnia bakteria beztlenowa[1] będąca przyczyną promienicy.

Morfologia i fizjologia[edytuj | edytuj kod]

W hodowli bakterie układają się w rozgałęzione kolonie o kształcie pałeczek. Najlepiej wzrastają w warunkach beztlenowych, na pożywce wzbogaconej węglowodanami.

Na obszarze zmian chorobowych są makroskopowo widoczne żółte ziarna ("ziarna siarkowe" – druzy) wielkości prosa. Sama nazwa gatunku – promieniowce – wzięła się od obecności charakterystycznych promieni na tych ziarnach. Ich obecność nie może jednak oznaczać rozpoznania, ponieważ inne bakterie mogą tworzyć podobny obraz.

Promieniowiec promienicy nie wytwarza hemolizyn, indolu, enzymów proteolitycznych. Większość nie wytwarza także siarkowodoru (H2S).

Podobnie jak inne drobnoustroje z tej rodziny, Actinomyces israeli był wcześniej zaliczany do grzybów ze względu na wiele podobnych cech morfologicznych[2].

Wrażliwość[edytuj | edytuj kod]

Bakteria jest wrażliwa na działanie wysokich temperatur, ale potrafi przeżyć w suchych i zimnych warunkach.

Antybiotyki zachowujące aktywność wobec drobnoustroju to: penicylina, sulfonamidy, tetracyklina i cefalosporyny.

Znaczenie kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Zakażenie Actinomyces israeli jest najczęstszą przyczyną przewlekłego zapalenia kanalików łzowych u człowieka[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Levinson: Review of Medical Microbiology and Immunology. 2010.
  2. Mikrobiologia i choroby zakaźne. Wrocław: "Urban & Partner", 2000, s. 218-219. ISBN 83-85842-59-4.
  3. Monika Turczyńska, Przemysław Krajewski, Joanna Brydak-Godowska, Joanna Ciszewska i inni. Czerwone oko. „Monografia • Medycyna po Dyplomie • Postępy w diagnostyce i leczeniu w geriatrii – dermatologia i okulistyka”. 28 (11), s. 61, listopad 2019. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leon Jabłoński (red.): Podstawy mikrobiologii lekarskiej : podręcznik dla studentów. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1979, s. 357-359. ISBN 83-200-0181-1.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.