Prosopocoilus astacoides blanchardi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prosopocoilus astacoides blanchardi
(Parry, 1873)
Prosopocoilus astacoides blanchardi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Rząd chrząszcze
Podrząd chrząszcze wielożerne
Rodzina jelonkowate
Podrodzina Lucaninae
Plemię Cladognathini
Rodzaj Prosopocoilus
Podrodzaj Metopodontus
Gatunek Prosopocoilus astacoides
Podgatunek Prosopocoilus astacoides blanchardi
Synonimy
  • Metopodontus blanchardi Parry, 1873
  • Prosopocoilus blanchardi (Parry, 1873)

Prosopocoilus astacoides blanchardipodgatunek chrząszcza z rodziny jelonkowatych i podrodziny Lucaninae.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Takson ten został opisany w 1873 roku przez Frederica J.S. Parry'ego jako osobny gatunek Metopodontus blanchardi[1]. Później rodzaj Metopodontus włączony został do Prosopocoilus jako podrodzaj[2]. W 1994 Mizunuma i Nagai obniżyli ten takson do rangi podgatunku Prosopocoilus astacoides[3] i tak jest traktowany między innymi przez Kima i Kima[1], jednak baza BioLib.cz podaje go jako osobny gatunek Prosopocoilus blanchardi[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Głowa, żuwaczki i przedplecze pomarańczowe do rudobrązowych, zaś tył ciała wraz z pokrywami jasnożółtawobrązowy do pomarańczowego. Odnóża żółtawobrązowe do rudobrązowych z czarnymi zgięciami. Golenie środkowych i tylnych odnóży mają po jednym bocznym kolcu. Bo bokach przedplecza obecna czarna kropka. Samiec osiąga długość od 26,2 do 66,7 mm i ma silnie rozwinięte, łukowato nieco zakrzywione do wewnątrz żuwaczki, uzbrojone w jeden ząb główny (może być nieobecny u małych osobników) i 4-5 zębów mniejszych po wewnętrznej stronie każdej. Samica osiąga długość od 24,2 do 31,2 mm i ma krótkie, łukowato nieco zakrzywione do wewnątrz żuwaczki opatrzone pojedynczym, tępym zębem pośrodku każda[1].

Rozprzestrzenienie[edytuj | edytuj kod]

Chrząszcz znany z północnych Chin, Tajwanu, Korei, Mongolii[1], Wietnamu i Rosji[2].

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Według B. Harinka jelonek ten nadaje się do hodowli przez początkujących terrarystów. Nie obserwował on kanibalizmu wśród larw przy hodowli w dużym pojemniku. Samice składają jaja w drewnie w stanie białej zgnilizny, które służy za pokarm dla larw[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Sang Il Kim, Jin Ill Kim. Review of family Lucanidae (Insecta: Coleoptera) in Korea with the description of one new species. „Entomological Research”. 40 (1), s. 55 - 81, 2010. DOI: 10.1111/j.1748-5967.2009.00263.x. 
  2. a b c Prosopocoilus blanchardi (Parry, 1873). W: BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2015-08-16].
  3. T. Mizunuma, S. Nagai: The Lucanid Beetles of the World. Tokio: Mushi-sha, 1994.
  4. Benjamin Harink: Prosopocoilus astacoides blanchardi. W: Ben's Beetle Breeding Pages [on-line]. 2011. [dostęp 2015-08-16].