Prostracja (religia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Prostracja podczas święceń kapłańskich w Peru, 2009

Prostracja (leżenie krzyżem lub padanie na twarz) jest wyrazem szczególnego uniżenia się wobec Boga (większego niż klęczenie) oraz jest wyrazem głębokiej modlitwy. Od bardzo dawna istniała ona jako wyraz pobożności prywatnej. Znana była już w Starym Testamencie (Rdz 17,3; Joz 5,14). Obrzęd ten wykonuje kapłan na rozpoczęciu Liturgii Męki Pańskiej w Wielki Piątek.

Przed przyjęciem święceń kapłańskich w kościele rzymskokatolickim na mszy, w czasie której mają je otrzymać, kandydaci modlą się w tej pozycji. Niekiedy obrzęd jest praktykowany w czasie ślubów wieczystych w zgromadzeniach zakonnych[1].

Przypisy