Prostytucja dziecięca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
11-letnia prostytutka, Londyn 1871

Prostytucja dziecięca – świadczenie usług seksualnych przez osoby niepełnoletnie osobom dorosłym w zamian za pieniądze lub inne korzyści jak jedzenie, schronienie itp. Szczególnie rozpowszechniona w krajach rozwijających się np. Tajlandia, Brazylia[1].

Praktyk takich zakazują liczne umowy międzynarodowe.

  • Konwencja Nr 182 MOP z 17 czerwca 1999 o zakazie i natychmiastowych działaniach na rzecz eliminowania najgorszych form pracy dzieci w art. 3 do najgorszych form pracy dzieci zalicza korzystanie, angażowanie lub proponowanie dziecka do prostytucji, produkcji pornografii lub przedstawień pornograficznych[2]
  • 25 maja 2000 podpisano w Nowym Jorku Protokół dodatkowy do Konwencji o prawach dziecka o zakazie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii[3]. Wg art. 2 prostytucją dziecięcą jest wykorzystywanie dzieci do czynności seksualnych za wynagrodzeniem lub jakąkolwiek rekompensatą w innej formie.
  • 15 listopada 2000 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło Protokół z Palermo o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej[4]. Wg art. 3 handel ludźmi oznacza werbowanie, transport, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osób z zastosowaniem gróźb lub użyciem siły lub z wykorzystaniem innej formy przymusu, uprowadzenia, oszustwa, wprowadzenia w błąd, nadużycia władzy lub wykorzystania słabości, wręczenia lub przyjęcia płatności lub korzyści dla uzyskania zgody osoby mającej kontrolę nad inną osobą, w celu wykorzystania. Wykorzystanie obejmuje m.in. wykorzystanie prostytucji innych osób lub inne formy wykorzystania seksualnego, zaś werbowanie, transport, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie dziecka w celu jego wykorzystania uznawane jest za handel ludźmi nawet wówczas, gdy nie obejmuje jakiejkolwiek z wymienionych metod.
  • Konwencja Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi sporządzona w Warszawie 16 maja 2005 r.[5] w art. 4 powtarza definicje Protokołu z 2000 r.
  • Podpisana 25 października 2007 w Lanzarote Konwencja Rady Europy o ochronie dzieci przed seksualnym wykorzystywaniem i niegodziwym traktowaniem w celach seksualnych[6] w art. 19 zabrania zmuszania lub nakłaniania dzieci do prostytucji bądź korzystania z niej bez względu na to, czy zapłatę, obietnicę lub jakikolwiek inne świadczenie tytułem zapłaty otrzymało dziecko czy też osoba trzecia.

Za dziecko umowy te uznają osobę poniżej lat 18[7].

Polski Kodeks karny (1997) w art. 200 : za stosunek płciowy z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszczenie się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej lub doprowadzenie jej do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania grozi kara pozbawienia wolności od lat 2 do 12. W art. 204 za nakłanianie małoletniego do uprawiania prostytucji lub ułatwianie tego bądź czerpanie z tego korzyści majątkowej grozi pozbawienie wolności od roku do lat 10[8].

Przypisy