Protestantyzm w Portoryko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Protestantyzm w Portoryko wyraźnie rozwija się. Według danych Pollster Pablo Ramos z 1998 r. protestanci stanowią 45% społeczeństwa tego kraju. Najwięcej – 28% to zielonoświątkowcy. Intensywny rozwój ewangelicznego nurtu protestantyzmu w tym kraju spowodował, iż nie jest on już uważany za w przeważającej mierze katolicki[1]. Inne badania podają bardziej zachowawcze dane, które jednak nadal świadczą o intensywnym rozwoju ewangelicznego chrześcijaństwa w Portoryko: „Portoryko przez swoje bliskie polityczne związki ze Stanami Zjednoczonymi jest najbardziej protestanckim krajem w Ameryce Łacińskiej. Protestanci stanowią od 33 do 38% ogółu społeczeństwa, z czego większość protestantów to zielonoświątkowcy. Zgodnie z szacunkami Davida Stolla, jeżeli średnie tempo wzrostu wyznawców kościołów ewangelikalnych obserwowane w latach 1960-1985 utrzyma się przez 25 lat, Portoryko stanie się w krajem, w którym ewangeliczni protestanci stanowić będą 75% społeczeństwa”[2]. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego posiada 35.530 wiernych zrzeszonych w 3929 zborach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dopóki Portoryko podlegało pod Hiszpanię, wyznawanie protestantyzmu było na wyspie zabronione. W Montañie (Aguadilla) grupa określana jako „los bíblicos” spotykała się potajemnie pod przywództwem Antonio Badillo'ego. Gdy Stany Zjednoczone wygrały wojnę z Hiszpanią w 1898 r., ta zmuszona była oddać Portoryko na rzecz Amerykanów. Od tego czasu rozpoczęły się intensywne wysiłki misjonarzy protestanckich w tym kraju. Poszczególne wyznania wysyłały swoich misjonarzy w ustalone części wyspy. W prace misyjną zaangażowali się baptyści, Kościoły Chrystusowe, prezbiterianie, metodyści oraz kongregacjonaliści. Gdy prezydent mianował gubernatorów, wyznania te zyskały istotny wpływ na politykę rządu. Wpływ protestantów na politykę osłabł w latach 40. XX wieku. Niemniej jednak, protestantyzm nie przestał się rozwijać. Szczególny sukces osiągnął w tym kraju ruch zielonoświątkowy, który rozwinął się wśród biednych klas społecznych i na prowincji. Obecnie obserwowany jest intensywny rozkwit chrześcijaństwa ewangelicznego.

Instytucje[edytuj | edytuj kod]

Protestanci posiadają w Portoryko własne instytucje oświatowe i medyczne. Prezbiterianie założyli Interamerykański Uniwersytet Portoryko[3] posiadający 11 kampusów i 40 tysięcy studentów oraz Prezbiteriański Szpital w San Juan. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego posiada własny uniwersytet (Antillian University) oraz Szpital Bella Vista w Mayagüezie z sześcioma akademikami i czterema klinikami[4]. W 1909 r. różne wyznania protestanckie powołały własne międzywyznaniowe seminarium – Seminario Evangélico de Puerto Rico. W Portoryko działa także Rada Kościołów stworzona w celu współpracy między protestantami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cardona, José A., Breve historia de la Iglesia Presbiteriana en Puerto Rico, Río Piedras, 1976.
  • Rodríguez, Daniel R., La primera evangelización norteamericana en Puerto Rico, 1898-1930, México, D.F.: Ediciones Borinquen, 1986.
  • Silva Gotay, Samuel, Protestantismo y Política en Puerto Rico, San Juan: Editorial Universidad de Puerto Rico, 1997.

Przypisy

  1. The San Juan Star, wydanie niedzielne z 12 kwietnia 1998
  2. Ana Adams, „Brincando el Charco...” moc, polityka i zielonoświątkowcy w Ameryce Łacińskiej, Edward Cleary, 1997, str. 164
  3. Interamerykański Uniwersytet Portoryko
  4. Atlas adwentystyczny