Protokół lizboński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Protokół lizboński
Przedmiot regulacji proliferacja broni masowego rażenia
Podpisanie 23 maja 1992
Lizbona
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Protokół lizbońskiumowa międzynarodowa podpisana 23 maja 1992 roku w Lizbonie przez postsowieckie republiki, na terytoriach których znalazła się broń jądrowa[1]. Spisany został w językach miarodajnych angielskim, białoruskim, kazachskim, rosyjskim i ukraińskim[2].

Treść[edytuj | edytuj kod]

Na mocy jego postanowień Białoruś, Kazachstan i Ukraina stały się stronami układu START I z 1991 oraz zadeklarowały przyłączenie się do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej z 1968 i pozbycie się swoich arsenałów jądrowych[1]. Tym samym jedynym sukcesorem postsowieckiej broni atomowej stała się Federacja Rosyjska[1]. Na początku lat 90. kwestia przekazania broni stała się przyczyną sporów pomiędzy Rosją i Ukrainą – strona ukraińska dążyła bowiem do uzyskania odszkodowań za przekazany arsenał[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Maciej Raś, Agata Włodkowska, Bezpieczeństwo obszaru WNP, [w:] Ryszard Zięba, Bezpieczeństwo międzynarodowe po zimnej wojnie, wyd. 1, Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, 2008, s. 333, ISBN 978-83-60501-92-4.
  2. Protocol to the Treaty between the United States of America and the Union of Soviet Socialist Republics on the reduction and limitation of strategic offensive arms [dostęp 2020-05-04] (ang.).
  3. Piotr Kościński, Ukraina. Ratyfikacja START-I na jesieni, [w:] Rzeczpospolita [online], 2 czerwca 1993 [dostęp 2010-02-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]