Proziaki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polskie proziaki

Proziaki, chleb sodowy – placki mączne z dodatkiem "prozy" (sody oczyszczonej) pochodzące z Podkarpacia[1], znane też w innych częściach Polski.

Składają się z mąki pszennej lub pszenno-żytniej, jajek, kwaśnej śmietany, wody, soli i najwyżej 1 łyżeczki sody oczyszczonej, pieczone na blasze przy tradycyjnych kuchniach kaflowych opalanych drewnem. Ich kształt może być okrągły (średnica około 6-10 cm, grubość około 1,5 cm[1]) lub czworokątny. Obecnie, ze względu na zanik kuchni z blatem stalowym, piecze się je najczęściej na patelni z odrobiną tłuszczu lub smalcu (jak przy smażeniu naleśników). Mogą też być wyrabiane na słodko, gdy do ciasta doda się cukru.

W różnych wsiach Podkarpacia gospodynie urozmaicały je dodając do ciasta także maślankę, ser, czy więcej masła. Proziaki były podawane ze świeżym masłem, białym serem lub marmoladą, a popijane najczęściej zimnym słodkim mlekiem[1].

Przypisy

  1. a b c Barbara Szepieniec, Kuchnia regionalna Beskidu Dukielskiego, Gmina Dukla, 2006, s.25, ISBN 83-917987-8-X