Prozodia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prozodia (gr. Προσωδία - pieśń z akompaniamentem)[1]

  1. Brzmieniowe właściwości mowy nakładające się na głoskowy, sylabiczny i wyrazowy ciąg wypowiedzi. Należą do nich akcent, intonacja i iloczas. Niekiedy w poezji pojęcie prozodii jest używane jako synonim metrum[2].
  2. W muzyce mianem prozodii określana jest właściwa relacja akcentów słownych i muzycznych, które powinny być zgodne[3].
  3. Dyscyplina naukowa zajmująca się brzmieniowymi zjawiskami wiersza – zagadnieniami akcentu, iloczasu, intonacji[2].
  4. W informatyce intonacja syntezowanej mowy[4].

Przypisy

  1. Kazimierz Ożóg, Ustna odmiana języka ogólnego, w: Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. 2, pod red. J. Bartmińskiego, Wrocław 1993, s. 91.
  2. a b Hasło w encyklopedii WIEM Onetu, dostęp 19-06-2016
  3. TAXI, dostęp 19-06-2016
  4. Macquarie University, dostęp 19-06-2016