Prozodia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prozodia (gr. προσωδία „pieśń z akompaniamentem”)[1] – brzmieniowe właściwości mowy nakładające się na głoskowy, sylabiczny i wyrazowy ciąg wypowiedzi. Należą do nich akcent, intonacja i iloczas[2]. Niekiedy w poezji pojęcie prozodii jest używane jako synonim metrum[3]. Nadaje językowi znaczenie emocjonalne (prozodia afektywna) i odnosi się do znaczenia semantycznego (prozodia przyimkowa np. „spóźniony na lot”, a „spóźniony nalot”). [4]

Inne znaczenia[edytuj | edytuj kod]

  1. W muzyce mianem prozodii określana jest właściwa relacja akcentów słownych i muzycznych, które powinny być zgodne[5].
  2. Dyscyplina naukowa zajmująca się brzmieniowymi zjawiskami wiersza – zagadnieniami akcentu, iloczasu, intonacji[3].
  3. W informatyce intonacja syntezowanej mowy[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Ożóg, Ustna odmiana języka ogólnego, w: Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. 2, pod red. J. Bartmińskiego, Wrocław 1993, s. 91.
  2. Ostaszewska 2000 ↓, s. 95.
  3. a b Hasło w encyklopedii WIEM Onetu, dostęp 19-06-2016
  4. J.L. Cummings, M. S. Mega "Neuropsychiatria", Urban&Partner, Wrocław 2005, wyd.1
  5. TAXI, dostęp 19-06-2016
  6. Macquarie University, dostęp 19-06-2016

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Danuta Ostaszewska: Fonetyka i fonologia współczesnego języka polskiego. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-12992-1.