Pruski dryl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pruski dryl - powszechna nazwa, jaką obdarza się nową metodę szkolenia i musztry żołnierzy, jaką wprowadził w latach dwudziestych i trzydziestych XVIII w. w Prusach Leopold von Anhalt-Dessau.

Polegała ona na bezwzględnym traktowaniu żołnierzy nie wykonujących natychmiast wydanych rozkazów. Przeciwnicy koncepcji, jak np. gen. Kurt Christoph von Schwerin uważali, że robi ona z ludzi automaty do zabijania. Wolał posłuszeństwo żołnierzy budować na przywiązaniu i szacunku do nich jako do istot ludzkich.

Ważnym elementem pruskiego drylu było zgranie żołnierzy z muzyką wojskową i idealny szyk bojowy, który Prusacy potrafili utrzymać nawet w bardzo silnym ogniu nieprzyjaciela.

Na pruskim drylu wzorowała się od lat czterdziestych XVIII w. armia Piemontu-Sabaudii, a od lat pięćdziesiątych XVIII w. armia brytyjska.