Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej
Ilustracja
Siedziba Instytutu
Data założenia 8 września 1982
Typ teologiczna
Patron kard. Stefan Wyszyński
Państwo  Polska
Adres ul. Grodzka 18
85-109 Bydgoszcz
Liczba studentów 300
Położenie na mapie Bydgoszczy
Mapa lokalizacyjna Bydgoszczy
Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej
Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej
Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej
Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej
Ziemia53°07′20″N 18°00′10″E/53,122222 18,002778
Budynek przy ul. Farnej 10, w którym mieści się biblioteka Instytutu

Prymasowski Instytut Kultury Chrześcijańskiej im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego – instytucja naukowo-dydaktyczna w Bydgoszczy, od 1998 roku będąca sekcją zamiejscową Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Instytut kształci na kierunku teologii o specjalności katechetyczno-pastoralnej w systemie zaocznym. Placówka znajduje się w Bydgoszcz, przy ulicy Grodzkiej 18.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okres rozwoju (1982-1989)[edytuj | edytuj kod]

Instytut został erygowany na wniosek nowo mianowanego wikariusza biskupiego dla miasta Bydgoszczy Jana Nowaka[1]. Dnia 8 września 1982 roku Prymas Polski, kard. Józef Glemp ustanowił PIKCh w Archidiecezji Gnieźnieńskiej, z siedzibą w Gnieźnie i Bydgoszczy. W dekrecie erekcyjnym dyrektorem placówki został mianowany ks. prof. dr hab. Kazimierz Śmigiel, a dyrektorem w Bydgoszczy de facto został ks. dr Bronisław Kaczmarek. Na potrzeby Instytutu udostępnione zostały pomieszczenia parafii farnej, usytuowane przy ul. Grodzkiej 1 (dawny Dom Katolicki) oraz budynku dawnej szkoły parafialnej przy farze bydgoskiej[2]. Początkowo Instytut posiadał formę miejskiego duszpasterstwa ponadparafialnego jako trzyletnie studium wiedzy i kultury religijnej[3].

W 1984 dzięki staraniom biskupa przekształcił się w pięcioletnie studia filozoficzno-teologiczne, kończone egzaminem ex universa theologia i napisaniem pracy magisterskiej, a w roku akademickim 1988/1989 uzyskał status szkoły wyższej na prawach państwowych. Studenci oraz kadra naukowa Instytutu uczestniczyli od 1985 w organizacji i przebiegu Tygodni Kultury Chrześcijańskiej, a od 1987 roku także w Bydgoskich Dniach Społecznych[2].

Afiliacja do Papieskiego Wydziału Teologicznego w Poznaniu (1990-1998)[edytuj | edytuj kod]

4 marca 1990 roku Kongregacja do Spraw Nauczania Katolickiego wydała dekret o afiliacji PIKCh do Papieskiego Wydziału Teologicznego w Poznaniu na okres pięciu lat (w 1995 r. wydłużonym na następne 6 lat). Dzięki temu uregulowana została sytuacja prawna Instytutu na płaszczyźnie Kościoła katolickiego. Całość studiów w Instytucie podzielona została na dwa cykle: filozoficzny (dwa lata) i teologiczny (trzy lata). W roku akademickim 1995/96 okres studiów przedłużono z pięciu do sześciu lat. W tym roku studiowało w Instytucie ogółem 316 studentów, a kadrę dydaktyczną stanowiło 26 wykładowców, w tym 12 profesorów Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie[3]. Wykłady z teologii prowadzone były nadal w budynku przy ul. Grodzkiej 1, natomiast od kwietnia 1993 wykłady z filozofii odbywały się w adaptowanych pomieszczeniach przy ul. Farnej 2[2].

Sekcja Wydziału Teologicznego UAM (od 1998)[edytuj | edytuj kod]

26 czerwca 1998 roku Kongregacja Wychowania Katolickiego wyraziła zgodę na ustanowienie Wydziału Teologicznego na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, do którego włączono dotychczasowy Papieski Wydział Teologiczny. Aby umożliwić odbywanie magisterskich studiów teologii studentom uczelni kościelnych, dawniej afiliowanych do PWT, rektor UAM powołał sekcje zamiejscowe Wydziału Teologicznego UAM, m.in. w Bydgoszczy i Gnieźnie. Nastąpiły też pewne zmiany w programie studiów. Określono czas trwania studiów magisterskich na sześć lat. Mimo piątkowo-sobotniego systemu zajęć, studia zostały uznane jako dzienne. Od 2002 zostały przekształcone w pięcioletnie studia zaoczne w specjalności katechetyczno-pastoralnej. Zajęcia dydaktyczne przeniesiono do pomieszczeń I Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego przy ul. Leszczyńskiego[2].

Po powołaniu 25 marca 2004 diecezji bydgoskiej, jedną z pierwszych inicjatyw biskupa bydgoskiego Jana Tyrawy było powołanie z dniem 1 sierpnia 2004 roku Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Bydgoskiej im. Błogosławionego Biskupa Michała Kozala, które również zostało włączone w wymiarze edukacyjnym w struktury Wydziału Teologicznego UAM[2]. Po pozyskaniu w 2007 na siedzibę Seminarium Duchownego zabytkowego budynku przy ul. Grodzkiej 18, ulokowano w nim także Instytut Teologiczny. W szachulcowym budynku dawnej szkoły parafialnej pozostała natomiast uczelniana biblioteka.

Dyrektorzy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kutta Janusz. Wikariusz biskupi prymasa Polski w Bydgoszczy. [w.] Kronika Bydgoska – tom specjalny wydany z okazji wizyty papieża Jana Pawła II w Bydgoszczy. Bydgoszcz 1999
  2. a b c d e f Lejman Hanna: Wiara poszukująca zrozumienia – 25 lat istnienia prymasowskiego instytutu kultury chrześcijańskiej w Bydgoszczy. [w.] Studia Bydgoskie 1 (2007)
  3. a b Krystyna Kwaśniewska, Naukowcy Bydgoszczy – słownik biograficzny 1997, Mieczysław Rak, wyd. Wyd. 2, Bydgoszcz: Instytut Wydawniczy „Świadectwo”, 1997, s. 357-381, ISBN 83-85860-48-7, OCLC 802102178.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kutta Janusz. Wikariusz biskupi prymasa Polski w Bydgoszczy. [w.] Kronika Bydgoska – tom specjalny wydany z okazji wizyty papieża Jana Pawła II w Bydgoszczy. Bydgoszcz 1999
  • Lejman Hanna: Wiara poszukująca zrozumienia – 25 lat istnienia Prymasowskiego Instytutu Kultury Chrześcijańskiej w Bydgoszczy. [w.] Studia Bydgoskie 1 (2007)