Prywatne Muzeum w Petrykozach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prywatne Muzeum w Petrykozach
Państwo  Polska
Miejscowość Petrykozy
Adres Jesionowa 2
Zakres zbiorów sztuka współczesna i ludowa
Dyrektor Krzysztof i Dorota Siemionowie (właściciele)
Położenie na mapie gminy Żabia Wola
Mapa lokalizacyjna gminy Żabia Wola
Prywatne Muzeum w Petrykozach
Prywatne Muzeum w Petrykozach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Prywatne Muzeum w Petrykozach
Prywatne Muzeum w Petrykozach
Ziemia51°56′48″N 20°39′58″E/51,946667 20,666111

Prywatne Muzeum w Petrykozach – prywatne muzeum położone we wsi Petrykozy (powiat grodziski).

Placówka powstała w dawnym dworku, od 1969 roku należała do aktora Wojciecha Siemiona i jego żony Jadwigi. Budynek został odrestaurowany w latach 1975-79. Po śmierci właściciela w 2010 roku muzeum było prowadzone przez jego syna, Krzysztofa Siemiona i jego żonę Dorotę. Placówka działała do 4 marca 2013 roku, kiedy to dworek strawił pożar. Część zbiorów udało się uratować.

Na muzealną kolekcję składały się obrazy i rzeźby, ofiarowane Wojciechowi Siemionowi przez artystów współczesnych i ludowych. Na poddaszu dworku urządzona wystawa prac takich twórców jak Zdzisław Beksiński, Jerzy Duda-Gracz, Leon Tarasewicz, Edward Dwurnik czy Jan Dobkowski oraz artystów ludowych: Leona Kudły, Szczepana Muchy, Heleny Szczypawki-Ptaszyńskiej i Karola „Heródka” Wójciaka. Natomiast na przylegającym do dworku terenie o powierzchni 10 ha został urządzony skansen, w którym znajdowały się: pochodząca spod Krosna chałupa z 1830 roku, wiatraki, tzw. koźlaki, pochodzące z Chudolipia i Zimnicy, również powstałe ok. 1830 roku, karczma ze Skuł oraz warsztat kowalski z początku XIX wieku.

Muzeum było otwarte w każdą pierwszą sobotę miesiąca od 12.00 do 17.00. Natomiast skansen był dostępny bez przerwy.

Skansen przy muzeum[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lucjan Kołodziejski, Karty z dziejów Borzęcina, Bielczy, Łęk, Przyborowa i Warysia 1440-1972, Borzęcin Dolny, 2019, brak numeru ISBN, stron 111 + 1 nlb, strony 7-9

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]