Przełęcz Gierałtowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przełęcz Gierałtowska
Hraničky
Ilustracja
Tablica pamiątkowa na Przełęczy Gierałtowskiej
Państwo  Polska
 Czechy
Wysokość 685[1] m n.p.m.
Pasmo Góry Złote, Rychlebské hory
Sąsiednie szczyty Hraniční vrch, Siwa Kopa
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Przełęcz Gierałtowska Hraničky
Przełęcz Gierałtowska
Hraničky
Ziemia50°18′35,97″N 16°58′17,75″E/50,309992 16,971597

Przełęcz Gierałtowska (cz. Hraničky) - przełęcz w Górach Złotych (cz. Rychlebské hory), na wysokości 685 m n.p.m., na granicy polsko-czeskiej, pomiędzy wzniesieniami Hraniční vrch (753 m n.p.m.) a Siwa Kopa (790 m n.p.m.)[1].

Od strony czeskiej na przełęczy znajduje się rozległa polana, na której od końca XVIII w. istniała osada Grenzdorf (pierwotnie Gränzdorf, od 1924 r. Hraničky)[1], której mieszkańcy trudnili się uprawą owsa, pasterstwem, leśnictwem oraz handlem z Nowym Gierałtowem. W 1836 istniało tu 27 domów z 281 mieszkańcami. Istniejąca tu po 1919 czechosłowacka placówka celna we wrześniu 1938 została zaatakowana i zajęta przez Niemców. Po drugiej wojnie światowej i wysiedleniu Niemców w miejscowości pozostały 4 rodziny. Pod koniec lat 50. XX wieku wyludniona osada została ostatecznie zniszczona przez czechosłowackie wojsko, które wyburzyło wszystkie obiekty razem z kościołem, a pola i pastwiska zalesiono. Od polskiej strony przylega las.

Kilometr od granicy po polskiej stronie znajdują się zabudowania Nowego Gierałtowa, najbliższa czeska miejscowość to Vojtovice (należące do gminy Vlčice), oddalona o ponad 2,5 kilometra[2].

W przeszłości na przełęczy znajdowało się turystyczne przejście graniczne Nowy Gierałtów-Uhelná.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Do przełęczy i przez nią przebiegają szlaki turystyczne oraz rowerowe[2]:

Szlaki czeskie biegną kilkadziesiąt metrów od granicy. Na przełęczy, przy skraju polany, znajduje się także wiata turystyczna.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 17: Góry Złote. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 179. ISBN 83-85773-01-0.
  2. a b Mapa turystyczna. [dostęp 2018-06-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]