Przecinek (znak diakrytyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przecinek
◌̦
Znaki diakrytyczne
akcent
akut( ´ )
podwójny akut( ˝ )
grawis( ` )
podwójny grawis(  ̏ )
cyrkumfleks( ˆ )
haczek( ˇ )
brewis( ˘ )
odwrócony brewis(  ̑  )
cedylla( ¸ )
diereza / umlaut( ¨ )
kropka( · )
makron( ¯ )
ogonek( ˛ )
kółko( ° )
przecinek( , )
hak( ̉ )
róg( ̛ )
dasja( ̔ )
psili( ̓ )
Ș ș
Ț ț
Ģ ģ
Ķ ķ
Ļ ļ
Ņ ņ
Ŗ ŗ

Przecinek jako znak diakrytyczny jest używany w alfabecie rumuńskim w połączeniu z literami S i T (Ș, Ț).

W języku łotewskim litery g, k, l, n (historycznie również r) pisane są również z przecinkiem poniżej znaku. Przez standard Unikod określane są jednak jako G, K, L, N, R z cedyllą. Związane to jest z ustaleniem nazwy w 1992 roku. Z punktu widzenia typograficznego są to jednak litery z przecinkiem.

Również w języku liwskim występują litery D, L, N, R, T z przecinkiem określane jako D, L, N, R z cedyllą. Problem jest tu jednak bardziej teoretyczny, gdyż tym językiem posługuje się zaledwie kilkaset osób na Łotwie.

Podobny znak to cedylla, używany często w języku rumuńskim zamiast właściwego znaku diakrytycznego.

W wielu językach - azerskim, baskijskim, francuskim, kurdyjskim, katalońskim, luksembuskim, mołdawskim, portugalskim, tureckim, turkmeńskim) występuje Ç, ç (C z cedyllą), a w językach: azerskim, turkmeńskim, kurdyjskim, tureckim i tatarskim - Ş, ş (S z cedyllą).

Litery ą, ę, į, ų, ǫ są to natomiast a, e, i, u, o z ogonkiem.

W Unikodzie przecinek diakrytyczny występuje w wersji:

Znak Unikod Kod HTML Nazwa unikodowa Nazwa polska
̦ U+0326 ̦ lub ̦ COMBINING COMMA BELOW przecinek dostawny dolny

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]