Północna Droga Morska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Północna Droga Morska (oznaczona kolorem czerwonym) i jej alternatywa wykorzystująca Kanał Sueski (kolor niebieski)

Północna Droga Morska (Przejście Północno-Wschodnie, ang. Northern Sea Route) – droga morska łącząca Europę z Pacyfikiem biegnąca wzdłuż północnych brzegów Eurazji, przez Morze Barentsa, Karskie Wrota, Morze Karskie, Cieśninę Wilkickiego, Morze Łaptiewów, Morze Wschodniosyberyjskie, Cieśninę De Longa, Morze Czukockie i Cieśninę Beringa. Trasa ta jest krótszą alternatywą dla trasy przez Kanał Sueski.

Prawdopodobnie pierwszym żeglarzem, który przebył tę trasę był Siemion Dieżniow, który w 1648 roku badał północne wybrzeża Azji z rozkazu Aleksego I Romanowa. Pierwszym, który udokumentował pokonanie Północnej Drogi Morskiej, był pozostający w służbie rosyjskiej Duńczyk Vitus Bering udowadniając, że Azja i Ameryka Północna nie mają połączenia lądowego. Odkrycie to potwierdził w 1778 James Cook. Pierwszym, który pokonał trasę powrotną, był fińsko-szwedzki odkrywca Adolf Nordenskiöld, dokonał tego w latach 1878-1879 płynąc na statku „Vega”. Począwszy od 1935 roku radzieckie, a następnie rosyjskie lodołamacze utrzymują trasę żeglowną przez cały rok.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]