Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Państwo  Polska
Miejscowość Werchrata
Państwo  Ukraina
Miejscowość Rawa Ruska
Rodzaj przejścia kolejowe
Rodzaj ruchu towarowy
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Położenie na mapie Europy
Mapa lokalizacyjna Europy
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska
Ziemia50°14′27,0″N 23°31′32,6″E/50,240833 23,525722

Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska (1978–82 przejście graniczne Boguszów-Rawa Ruska) – polsko-ukraińskie kolejowe przejście graniczne położone w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Horyniec-Zdrój, w miejscowości Werchrata.

Przejście graniczne Werchrata-Rawa Ruska powstało 24 sierpnia 2005 r. dzięki umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy[1]. Czynne jest przez całą dobę. Dopuszczony jest ruch środków transportowych i towarów niezależnie od przynależności państwowej[2][3]. Przejście graniczne obsługuje Placówka Straży Granicznej w Horyńcu -Zdroju[4].

W okresie istnienia Związku Radzieckiego funkcjonowało w tym miejscu polsko-radzieckie kolejowe przejście graniczne Werchrata. Od 18 stycznia 1978 r. przyjęła nową nazwę Boguszów[5]. Dopuszczony był ruch towarowy[6].

Przejście zostało wybudowane w latach 1954-1956 jako jeden z suchych portów służących wymianie towarów pomiędzy Polską i ZSRR. W 1982 r. przejście zostało zamknięte. Po remoncie ponownie oddano je do użytku w 1994 r. z myślą o eksporcie polskiego węgla na Ukrainę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]