Przemysław Wipler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przemysław Wipler
Przemysław Wipler (2015)
Przemysław Wipler (2015)
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1978
Piekary Śląskie
Zawód polityk
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm VII kadencji (2011–2015)
Partia KORWiN

Przemysław Janusz Wipler (ur. 15 lipca 1978 w Piekarach Śląskich) – polski polityk, nauczyciel akademicki, urzędnik państwowy, były prezes Stowarzyszenia KoLiber i Fundacji Republikańskiej, w latach 2013–2015 prezes Stowarzyszenia „Republikanie", poseł na Sejm VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na Górnym Śląsku, gdzie jego ojciec pracował jako górnik dołowy. Po rozwodzie rodziców Przemysław Wipler wraz z matką wyjechał do Gdyni. Ukończył tam III Liceum Ogólnokształcące im. Marynarki Wojennej RP[1].

W 2002 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując magisterium na podstawie pracy zatytułowanej Libertariańskie podejście do państwa[2]. Od 1999 do 2001 był redaktorem „Najwyższego Czasu!”. Następnie podjął pracę w Centrum im. Adama Smitha i Fundacji Akcji Gospodarczej. Pracował również w firmach zajmujących się doradztwem podatkowym m.in. Ernst & Young. Był członkiem rad nadzorczych m.in. Przedsiębiorstwa Eksploatacji Rurociągów Naftowych Przyjaźń i Przedsiębiorstwa Przeładunku Paliw Płynnych Naftoport. Od 2005 do 2008 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Dywersyfikacji Dostaw Nośników Energii w Ministerstwie Gospodarki[2]. W latach 2009–2011 był wiceprezesem zarządu spółki Bio-Alians. W listopadzie 2015 został członkiem rady nadzorczej spółki Magna Polonia[3]. Prowadził także działalność gospodarczą. Wykładał bezpieczeństwo energetyczne w Collegium Civitas[2].

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

Przemysław Wipler na wiecu wyborczym na Rynku Głównym w Krakowie

W 1999 współtworzył Stowarzyszenie KoLiber. Pełnił funkcję prezesa oddziału warszawskiego, a następnie prezesa zarządu głównego tego stowarzyszenia. Należał do Unii Polityki Realnej (do 2000) i pełnił funkcję rzecznika tej partii. Od 2002 do 2005 był prezesem Fundacji Odpowiedzialność Obywatelska. W 2009 został fundatorem, a następnie również prezesem Fundacji Republikańskiej[4] (ustąpił z tej funkcji w 2011). Jest publicystą kwartalnika „Rzeczy Wspólne”.

W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował do Rady m.st. Warszawy z listy Komitetu Wyborczego Wyborców Julii Pitery (otrzymał 1641 głosów[5]). W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości (otrzymał 999 głosów[6]). W 2010 został prezesem Ruchu 10 Kwietnia. W wyborach parlamentarnych w 2011 liczbą 4615 głosów w okręgu warszawskim zdobył mandat posła z listy PiS[7]. W listopadzie tego samego roku wstąpił do tej partii. Odszedł z niej w czerwcu 2013, wystąpił również z klubu parlamentarnego PiS, zakładając Stowarzyszenie „Republikanie” (mające charakter polityczny), w którym objął funkcję prezesa[8]. W październiku tego samego roku organizacja ta podpisała porozumienie z trzema posłami niezrzeszonymi, którzy opuścili PO, angażując się w projekt „Godzina dla Polski” Jarosława Gowina[9]. Wraz z końcem października Przemysław Wipler ustąpił z funkcji prezesa „Republikanów”[10], jednak po niespełna miesiącu ponownie został na nią wybrany. Jego stowarzyszenie wzięło następnie udział w utworzeniu partii Polska Razem[11]. Przemysław Wipler został członkiem prezydium zarządu tego ugrupowania, jednak już w lutym 2014 wraz z częścią „Republikanów” opuścił Polskę Razem[12]. W marcu podjął współpracę z Kongresem Nowej Prawicy[13], a w maju tegoż roku został członkiem tej partii[14].

W czerwcu 2014 prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście-Północ skierował przeciwko Przemysławowi Wiplerowi akt oskarżenia, zarzucając mu zmuszanie przemocą funkcjonariuszy policji do zaniechania prawnej czynności służbowej przy naruszeniu ich nietykalności cielesnej, a także ich znieważenie[15]. Miało do tego dojść w czasie interwencji z października 2013 z udziałem mającego się znajdować w stanie nietrzeźwości posła[16]. Przemysław Wipler zrzekł się immunitetu, nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów[15], twierdząc, że to on miał zostać pobity przez policjantów[16][15].

Na konwencie KNP w październiku 2014 Przemysław Wipler został wybrany na pierwszego wiceprezesa ugrupowania[17], jednak decyzje konwentu zostały wkrótce unieważnione przez sąd partyjny[18] (przy czym sąd powszechny wpisał nowe władze do ewidencji). Był kandydatem KNP na prezydenta Warszawy, zajmując 4. miejsce spośród 11 kandydatów (otrzymał 4,21% głosów)[19]. W styczniu 2015 wraz z Januszem Korwin-Mikkem ogłosił powstanie nowej partii pod nazwą KORWiN: Koalicja Odnowy Rzeczypospolitej Wolność i Nadzieja[20].

W latach 2014 i 2015 był dwukrotnie karany naganami przez Komisję Etyki Poselskiej za naruszenie art. 5 (zasada rzetelności), art. 6 (zasada dbałości o dobre imię Sejmu) oraz art. 7 (zasada odpowiedzialności) Zasad Etyki Poselskiej[21].

W wyborach w 2015 KW KORWiN nie przekroczył wyborczego progu, Przemysław Wipler otrzymał 17 424 głosy i nie uzyskał poselskiej reelekcji[22].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma pięcioro dzieci: trzy córki i dwóch synów[23].

Przypisy

  1. Przemysław Wipler: Bo PiS to za mało. wyborcza.pl, 4 czerwca 2013. [dostęp 2014-11-07].
  2. a b c Jacek Sierpiński: Wywiad z Przemysławem Wiplerem: Libertarianizm to serce i dusza republikanizmu. libertarianin.org, 28 października 2013. [dostęp 2014-12-28].
  3. Zmiany w składzie Rady Nadzorczej Magna Polonia S.A.. magnapolonia.com.pl, 20 listopada 2015. [dostęp 2015-11-26].
  4. Zarząd. republikanie.org. [dostęp 2011-10-16].
  5. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2013-06-16].
  6. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2011-10-16].
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-16].
  8. Informacje w wyszukiwarce podmiotów KRS. [dostęp 2013-10-09].
  9. Gowin i Wipler podpisali porozumienie o współpracy programowej. interia.pl, 9 października 2013. [dostęp 2013-11-01].
  10. Łukasz Głombicki: Wipler nie jest już szefem Stowarzyszenia Republikanie. Zastąpi go Streżyńska. gazeta.pl, 1 listopada 2013. [dostęp 2013-11-01].
  11. Polska Razem to nazwa nowej partii Jarosława Gowina. gazeta.pl, 7 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-07].
  12. Jarosław Gowin: Przemysław Wipler poza Polską Razem. wp.pl, 20 lutego 2014. [dostęp 2014-02-20].
  13. Przemysław Wipler i Janusz Korwin-Mikke podpisali porozumienie programowe. wp.pl, 10 marca 2014. [dostęp 2014-03-10].
  14. Przełom w Sejmie? Korwiniści mają swojego pierwszego posła na Wiejskiej od 10 lat. gazeta.pl, 15 maja 2014. [dostęp 2014-05-15].
  15. a b c Prokuratura skierowała do sądu akt oskarżenia przeciwko Wiplerowi. interia.pl, 1 lipca 2014. [dostęp 2014-11-06].
  16. a b Przemysław Wipler trafił do izby wytrzeźwień. Pijany poseł potraktowany gazem pieprzowym. wspolczesna.pl, 30 października 2013. [dostęp 2014-11-06].
  17. Zmiana warty w Kongresie Nowej Prawicy. Przemysław Wipler nowym wiceprezesem partii. gazeta.pl, 12 października 2014. [dostęp 2014-10-29].
  18. Kontrrewolucja w KNP. Wipler już nie jest wiceprezesem. wyborcza.pl, 22 października 2014. [dostęp 2014-10-29].
  19. Wybory samorządowe 2014. Oficjalne wyniki z Warszawy. W drugiej turze Gronkiewicz-Waltz i Sasin. polskatimes.pl, 19 listopada 2014. [dostęp 2015-02-04].
  20. KORWiN. Nowa partia Korwin-Mikkego. tvn24.pl, 22 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-22].
  21. Komisja Etyki Poselskiej (EPS). Podjęte uchwały. sejm.gov.pl. [dostęp 2015-11-13].
  22. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-11-03].
  23. Materiały dla mediów. Biogram. wipler.pl. [dostęp 2013-11-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]