Przemysław Wipler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przemysław Wipler
Ilustracja
Przemysław Wipler (2015)
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1978
Piekary Śląskie
Zawód polityk
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm VIII kadencji (2011–2015), prezes Stowarzyszenia „Republikanie” (2013, 2013–2015)
Partia UPR, PiS, Polska Razem, KNP, KORWiN/Wolność

Przemysław Janusz Wipler (ur. 15 lipca 1978 w Piekarach Śląskich) – polski polityk, nauczyciel akademicki, urzędnik państwowy, były prezes Stowarzyszenia KoLiber i Fundacji Republikańskiej, w latach 2013–2015 prezes Stowarzyszenia „Republikanie”, poseł na Sejm VII kadencji.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj]

Urodził się na Górnym Śląsku, gdzie jego ojciec pracował jako górnik dołowy. Po rozwodzie rodziców Przemysław Wipler wraz z matką wyjechał do Gdyni. Ukończył tam III Liceum Ogólnokształcące im. Marynarki Wojennej RP[1].

W 2002 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując magisterium na podstawie pracy zatytułowanej Libertariańskie podejście do państwa[2]. Od 1999 do 2001 był redaktorem „Najwyższego Czasu!”. Następnie podjął pracę w Centrum im. Adama Smitha i Fundacji Akcji Gospodarczej. Pracował również w firmach zajmujących się doradztwem podatkowym m.in. Ernst & Young. Był członkiem rad nadzorczych m.in. Przedsiębiorstwa Eksploatacji Rurociągów Naftowych Przyjaźń i Przedsiębiorstwa Przeładunku Paliw Płynnych Naftoport. Od 2005 do 2008 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Dywersyfikacji Dostaw Nośników Energii w Ministerstwie Gospodarki[2]. W latach 2009–2011 był wiceprezesem zarządu spółki Bio-Alians. W listopadzie 2015 został członkiem rady nadzorczej spółki Magna Polonia[3]. Prowadził także działalność gospodarczą. Wykładał bezpieczeństwo energetyczne w Collegium Civitas[2].

Działalność publiczna[edytuj]

Przemysław Wipler na wiecu wyborczym na Rynku Głównym w Krakowie

W 1999 współtworzył Stowarzyszenie KoLiber. Pełnił funkcję prezesa oddziału warszawskiego, a następnie prezesa zarządu głównego tego stowarzyszenia. Należał do Unii Polityki Realnej (do 2000) i pełnił funkcję rzecznika tej partii. Od 2002 do 2005 był prezesem Fundacji Odpowiedzialność Obywatelska. W 2009 został fundatorem, a następnie również prezesem Fundacji Republikańskiej[4] (ustąpił z tej funkcji w 2011). Jest publicystą kwartalnika „Rzeczy Wspólne”.

W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował do Rady m.st. Warszawy z listy Komitetu Wyborczego Wyborców Julii Pitery (otrzymał 1641 głosów[5]). W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości (otrzymał 999 głosów[6]). W 2010 został prezesem Ruchu 10 Kwietnia. W wyborach parlamentarnych w 2011 liczbą 4615 głosów w okręgu warszawskim zdobył mandat posła z listy PiS[7]. W listopadzie tego samego roku wstąpił do tej partii. Odszedł z niej w czerwcu 2013, występując również z klubu parlamentarnego PiS i zakładając Stowarzyszenie „Republikanie” o profilu konserwatywno-liberalnym (mające charakter polityczny), w którym objął funkcję prezesa. W październiku tego samego roku organizacja ta podpisała porozumienie z trzema posłami niezrzeszonymi, którzy opuścili PO, angażując się w projekt „Godzina dla Polski” Jarosława Gowina[8]. Wraz z końcem października Przemysław Wipler ustąpił z funkcji prezesa „Republikanów”[9] (na rzecz Anny Streżyńskiej), jednak po niespełna miesiącu ponownie został na nią wybrany. Jego stowarzyszenie wzięło następnie udział w utworzeniu partii Polska Razem[10]. Przemysław Wipler został członkiem prezydium zarządu tego ugrupowania, jednak już w lutym 2014 wraz z częścią „Republikanów” opuścił Polskę Razem[11]. W marcu podjął współpracę z Kongresem Nowej Prawicy[12], a w maju tegoż roku został członkiem tej partii[13].

Na konwencie KNP w październiku 2014 Przemysław Wipler został wybrany na pierwszego wiceprezesa ugrupowania[14], jednak decyzje konwentu zostały wkrótce unieważnione przez sąd partyjny[15] (przy czym sąd powszechny wpisał nowe władze do ewidencji). Był kandydatem KNP na prezydenta Warszawy, zajmując 4. miejsce spośród 11 kandydatów (otrzymał 4,21% głosów)[16]. W styczniu 2015 wraz z Januszem Korwin-Mikkem ogłosił powstanie nowej partii pod nazwą KORWiN: Koalicja Odnowy Rzeczypospolitej Wolność i Nadzieja[17].

W latach 2014 i 2015 był dwukrotnie karany naganami przez Komisję Etyki Poselskiej za naruszenie art. 5 (zasada rzetelności), art. 6 (zasada dbałości o dobre imię Sejmu) oraz art. 7 (zasada odpowiedzialności) Zasad Etyki Poselskiej[18].

W sierpniu 2015 został powołany na jednego z wiceprezesów partii KORWiN[19]. W wyborach w październiku tegoż roku KW KORWiN nie przekroczył wyborczego progu, Przemysław Wipler otrzymał 17 424 głosy i nie uzyskał poselskiej reelekcji[20]. W następnym miesiącu został zastąpiony na funkcji prezesa „Republikanów” przez Karola Rabendę. W październiku 2016 partia KORWiN przyjęła nową nazwę Wolność. W kwietniu 2017 Przemysław Wipler ogłosił zakończenie aktywności w tym ugrupowaniu i wycofanie się z życia politycznego[21].

Postępowanie karne[edytuj]

W czerwcu 2014 prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście-Północ skierował przeciwko Przemysławowi Wiplerowi akt oskarżenia, zarzucając mu zmuszanie przemocą funkcjonariuszy policji do zaniechania prawnej czynności służbowej przy naruszeniu ich nietykalności cielesnej, a także ich znieważenie[22]. Miało do tego dojść w czasie nocnej interwencji przed jednym ze stołecznych klubów w październiku 2013 z udziałem mającego się znajdować w stanie nietrzeźwości posła[23][24]. Przemysław Wipler zrzekł się immunitetu, nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów[22], twierdząc, że to on miał zostać pobity przez policjantów[23][22].

W czerwcu 2016 został w pierwszej instancji nieprawomocnie uznany za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i skazany na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres dwóch lat próby oraz na karę grzywny[24]. Wyrok uprawomocnił się wobec niezłożenia przez którąkolwiek ze stron apelacji[25].

Życie prywatne[edytuj]

Jest żonaty, ma pięcioro dzieci: trzy córki i dwóch synów[26].

Przypisy

  1. Przemysław Wipler: Bo PiS to za mało. wyborcza.pl, 4 czerwca 2013. [dostęp 2014-11-07].
  2. a b c Jacek Sierpiński: Wywiad z Przemysławem Wiplerem: Libertarianizm to serce i dusza republikanizmu. libertarianin.org, 28 października 2013. [dostęp 2014-12-28].
  3. Zmiany w składzie Rady Nadzorczej Magna Polonia S.A.. magnapolonia.com.pl, 20 listopada 2015. [dostęp 2015-11-26].
  4. Zarząd. republikanie.org. [dostęp 2011-10-16].
  5. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2013-06-16].
  6. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2011-10-16].
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-16].
  8. Gowin i Wipler podpisali porozumienie o współpracy programowej. interia.pl, 9 października 2013. [dostęp 2013-11-01].
  9. Łukasz Głombicki: Wipler nie jest już szefem Stowarzyszenia Republikanie. Zastąpi go Streżyńska. gazeta.pl, 1 listopada 2013. [dostęp 2013-11-01].
  10. Polska Razem to nazwa nowej partii Jarosława Gowina. gazeta.pl, 7 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-07].
  11. Jarosław Gowin: Przemysław Wipler poza Polską Razem. wp.pl, 20 lutego 2014. [dostęp 2014-02-20].
  12. Przemysław Wipler i Janusz Korwin-Mikke podpisali porozumienie programowe. wp.pl, 10 marca 2014. [dostęp 2014-03-10].
  13. Przełom w Sejmie? Korwiniści mają swojego pierwszego posła na Wiejskiej od 10 lat. gazeta.pl, 15 maja 2014. [dostęp 2014-05-15].
  14. Zmiana warty w Kongresie Nowej Prawicy. Przemysław Wipler nowym wiceprezesem partii. gazeta.pl, 12 października 2014. [dostęp 2014-10-29].
  15. Kontrrewolucja w KNP. Wipler już nie jest wiceprezesem. wyborcza.pl, 22 października 2014. [dostęp 2014-10-29].
  16. Wybory samorządowe 2014. Oficjalne wyniki z Warszawy. W drugiej turze Gronkiewicz-Waltz i Sasin. polskatimes.pl, 19 listopada 2014. [dostęp 2015-02-04].
  17. KORWiN. Nowa partia Korwin-Mikkego. tvn24.pl, 22 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-22].
  18. Komisja Etyki Poselskiej (EPS). Podjęte uchwały. sejm.gov.pl. [dostęp 2015-11-13].
  19. Uchwała Założycieli Partii KORWIN Nr 3/2015. partiakorwin.pl, 18 sierpnia 2015. [dostęp 2016-06-12].
  20. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-11-03].
  21. Przemysław Wipler odchodzi z polityki. rp.pl, 10 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-11].
  22. a b c Prokuratura skierowała do sądu akt oskarżenia przeciwko Wiplerowi. interia.pl, 1 lipca 2014. [dostęp 2014-11-06].
  23. a b Przemysław Wipler trafił do izby wytrzeźwień. Pijany poseł potraktowany gazem pieprzowym. wspolczesna.pl, 30 października 2013. [dostęp 2014-11-06].
  24. a b Piotr Machajski: Sąd: Przemysław Wipler winny. Naruszył nietykalność policjantów i znieważył ich. wyborcza.pl, 17 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-17].
  25. Przemysław Wipler winny ws. awantury z policjantami. Wyrok jest prawomocny. wyborcza.pl, 29 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-29].
  26. Materiały dla mediów. Biogram. wipler.pl. [dostęp 2013-11-01].

Linki zewnętrzne[edytuj]