Przepiórka chińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przepiórka chińska
Excalfactoria chinensis[1]
(Linnaeus, 1766)
Ilustracja
Samiec przepiórki chińskiej
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Rodzaj Excalfactoria
Gatunek przepiórka chińska
Synonimy
  • Tetrao chinensis Linnaeus, 1766[2]
  • Coturnix chinensis (Linnaeus, 1766)[1]
  • Synoicus chinensis (Linnaeus, 1766)
Podgatunki
  • E. c. chinensis (Linnaeus, 1766)
  • E. c. trinkutensis Richmond, 1902
  • E. c. palmeri Riley, 1919
  • E. c. lineata (Scopoli, 1786)
  • E. c. novaeguineae Rand, 1941
  • E. c. papuensis Mayr & Rand, 1936
  • E. c. lepida Hartlaub, 1879
  • E. c. australis Gould, 1865
  • E. c. colletti Mathews, 1912
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Przepiórka chińska (Excalfactoria chinensis) – gatunek ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków E. chinenisis[4]:

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Dziko żyjące przepiórki występują od południowych Chin, Sri Lanki, Nowej Gwinei, Indii, aż do Australii.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Ptaki te zamieszkują tereny otwarte: stepy, pola uprawne, tereny trawiaste. Przepiórki są ptakami monogamicznymi, czyli żyją w parach, w przeciwieństwie do większych przepiórek japońskich.

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Jajo przepiórki chińskiej

Wiele hodowców hoduje te ptaki ze względu na ich miniaturowy rozmiar (ok. 13 cm) i łatwą hodowlę. W wolierach ogrodowych i większych klatkach rozmnażają się bez najmniejszych problemów, w przeciwieństwie do swojego "siostrzanego gatunku" jakim jest przepiórka japońska (ok. 20), która częściowo zatraciła instynkt rozrodczy. Samiczka przepiórki chińskiej składa ok. 10 jaj (maksymalnie nawet 30) w naziemnym gnieździe, jednak nie jest w stanie wysiedzieć takiej liczby jaj. Wysiadywanie trwa 18 dni. Młode dojrzewają płciowo w wieku 6 miesięcy.

Podczas inkubacji najlepiej oddzielić koguta i ponownie go przywrócić po wykluciu się młodych. Jest jednak jeden warunek, trzeba obserwować samca kilka dni czy nie atakuje piskląt, jeżeli to robi, należy natychmiast go oddzielić i ewentualnie z powrotem złączyć po wychowaniu młodych.

W naturalnej odmianie barwnej (standard) samiec wyraźnie różni się od samicy. Samica ubarwiona jest na brązowo (szata ochronna) a samiec jest granatowo-brązowy. Głównym pożywieniem tych kuraków są nasiona traw, przede wszystkim proso (ok. 70%) później kanar i owsik. Można im również podawać mak. Spłoszona przepiórka gwałtownie wzbija się do lotu, trzymana w klatce może się roztrzaskać o dach, więc większość hodowców trzyma te piękne ptaki w klatkach, których dach jest zabezpieczonym "czymś" miękkim np. styropianem. Z reguły ptaki wolą poruszać się "pieszo". Lot jest ostatecznością.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski) pod nazwą Coturnix chinensis[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Coturnix chinensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2010-11-11]
  2. Asian Blue Quail (Coturnix chinensis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2013-10-21].
  3. a b BirdLife International 2016, Synoicus chinensis [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2017 [online], wersja 2016-3 [dostęp 2017-05-19] (ang.).
  4. Frank Gill, David Donsker: Family Phasianidae (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2013-10-21].