Przepiórka chińska
| Excalfactoria chinensis[1] | |||
| (Linnaeus, 1766) | |||
.jpg) Samiec przepiórki chińskiej | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
przepiórka chińska | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Podgatunki | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
 | |||
Przepiórka chińska[4] (Excalfactoria chinensis) – gatunek małego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae).
Systematyka
[edytuj | edytuj kod]Gatunek ten często bywa umieszczany w rodzaju Synoicus[5][6][7]. Liczba podgatunków jest sporna, różni autorzy wyróżniają ich 6[5][6], 8[7] lub 10[8][9]. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia następujące podgatunki[5]:
- E. chinensis chinensis (Linnaeus, 1766) – Indie do Sri Lanki, Półwysep Malajski, Sumatra, Jawa, Indochiny, południowo-wschodnie Chiny i Tajwan.
- E. chinensis trinkutensis Richmond, 1902 – Nikobary.
- E. chinensis lineata (Scopoli, 1786) – Filipiny, Borneo, Małe Wyspy Sundajskie, Celebes, Moluki.
- E. chinensis lepida Hartlaub, 1879 – Nowa Gwinea i Archipelag Bismarcka.
- E. chinensis australis Gould, 1865 (syn. Synoicus chinensis victoriae (Mathews, 1912)) – wschodnia Australia.
- E. chinensis colletti Mathews, 1912 – północna Australia.
Inni autorzy wyróżniają także podgatunki novaeguineae i papuensis (włączone przez IOC do lepida), oraz palmeri i lineatula (włączone do podgatunku nominatywnego)[5][7][8].
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]Długość ciała 12–15 cm, rozpiętość skrzydeł około 25 cm[7][8]. Masa ciała 20–57 g[7][8].
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Dziko żyjące przepiórki chińskie występują od południowych Chin, Indii, Sri Lanki, do Nowej Gwinei, Archipelagu Bismarcka i Australii.
Ekologia
[edytuj | edytuj kod]Ptaki te zamieszkują tereny otwarte: stepy, pola uprawne, tereny trawiaste. Przepiórki chińskie są ptakami monogamicznymi, czyli żyją w parach, w przeciwieństwie do większych przepiórek japońskich.
Hodowla
[edytuj | edytuj kod]
Ptaki są trzymane ze względu na ich miniaturowy rozmiar (ok. 13 cm) i łatwą hodowlę. W wolierach ogrodowych i większych klatkach rozmnażają się bez najmniejszych problemów, w przeciwieństwie do swojego „siostrzanego gatunku” jakim jest przepiórka japońska (ok. 20), która częściowo zatraciła instynkt rozrodczy. Samiczka przepiórki chińskiej składa ok. 10 jaj (maksymalnie nawet 30) w naziemnym gnieździe, jednak nie jest w stanie wysiedzieć takiej liczby jaj. Wysiadywanie trwa 18 dni. Młode dojrzewają płciowo w wieku 6 miesięcy.
Podczas inkubacji najlepiej oddzielić koguta i ponownie go przywrócić po wykluciu się młodych. Jest jednak jeden warunek, trzeba obserwować samca kilka dni czy nie atakuje piskląt, jeżeli to robi, należy natychmiast go oddzielić i ewentualnie z powrotem złączyć po wychowaniu młodych.
W naturalnej odmianie barwnej (standard) samiec wyraźnie różni się od samicy. Samica ubarwiona jest na brązowo (szata ochronna), a samiec jest granatowo-brązowy. Głównym pożywieniem tych kuraków są nasiona traw, przede wszystkim proso (ok. 70%) później kanar i owsik. Można im również podawać mak. Spłoszona przepiórka gwałtownie wzbija się do lotu, trzymana w klatce może się roztrzaskać o dach, więc większość hodowców trzyma te ptaki w klatkach, których dach jest zabezpieczonym czymś miękkim np. styropianem. Z reguły ptaki wolą poruszać się „pieszo”. Lot jest ostatecznością.
Status zagrożenia
[edytuj | edytuj kod]W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody gatunek został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski) pod nazwą Synoicus chinensis. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 Coturnix chinensis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2010-11-11] (ang.).
- ↑ Asian Blue Quail (Coturnix chinensis). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-23)]. (ang.).
- 1 2 BirdLife International, Synoicus chinensis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2025, wersja 2026-1 [dostęp 2026-09-06] (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Coturnicini Reichenbach, 1848 (wersja: 2025-10-06). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. [dostęp 2026-09-06].
- 1 2 3 4 F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-09-06] (ang.).
- 1 2 AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025b, 2026, DOI: 10.2173/avilist.v2025b (ang.).
- 1 2 3 4 5 P.J.K. McGowan, G.M. Kirwan, Blue-breasted Quail (Synoicus chinensis), version 1.0, [w:] Birds of the World (red. J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2020, DOI: 10.2173/bow.blbqua1.01 [dostęp 2026-09-04] (ang.).
- 1 2 3 4 del Hoyo, J., Elliott, A. & Sargatal, J. (red.), Handbook of the Birds of the World, t. 2. New World Vultures to Guineafowl, Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 511, ISBN 84-87334-15-6.
- ↑ HBW and BirdLife International, Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Version 10 [online], październik 2025 [dostęp 2026-09-06].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).