Przepiórka chińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przepiórka chińska
Excalfactoria chinensis[1]
(Linnaeus, 1766)
Ilustracja
Samiec przepiórki chińskiej
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina bażanty
Plemię Coturnicini
Rodzaj Excalfactoria
Gatunek przepiórka chińska
Synonimy
  • Tetrao chinensis Linnaeus, 1766[2]
  • Coturnix chinensis (Linnaeus, 1766)[1]
  • Synoicus chinensis (Linnaeus, 1766)
Podgatunki
  • E. c. chinensis (Linnaeus, 1766)
  • E. c. trinkutensis Richmond, 1902
  • E. c. palmeri Riley, 1919
  • E. c. lineata (Scopoli, 1786)
  • E. c. novaeguineae Rand, 1941
  • E. c. papuensis Mayr & Rand, 1936
  • E. c. lepida Hartlaub, 1879
  • E. c. australis Gould, 1865
  • E. c. colletti Mathews, 1912
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Przepiórka chińska[4] (Excalfactoria chinensis) – gatunek małego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków E. chinensis[5]:

Taksony novaeguineae i papuensis bywają wliczane do lepida, a takson palmeri do podgatunku nominatywnego[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Dziko żyjące przepiórki chińskie występują od południowych Chin, Indii, Sri Lanki, do Nowej Gwinei, Archipelagu Bismarcka i Australii.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Ptaki te zamieszkują tereny otwarte: stepy, pola uprawne, tereny trawiaste. Przepiórki chińskie są ptakami monogamicznymi, czyli żyją w parach, w przeciwieństwie do większych przepiórek japońskich.

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Jajo przepiórki chińskiej

Wiele hodowców hoduje te ptaki ze względu na ich miniaturowy rozmiar (ok. 13 cm) i łatwą hodowlę. W wolierach ogrodowych i większych klatkach rozmnażają się bez najmniejszych problemów, w przeciwieństwie do swojego „siostrzanego gatunku” jakim jest przepiórka japońska (ok. 20), która częściowo zatraciła instynkt rozrodczy. Samiczka przepiórki chińskiej składa ok. 10 jaj (maksymalnie nawet 30) w naziemnym gnieździe, jednak nie jest w stanie wysiedzieć takiej liczby jaj. Wysiadywanie trwa 18 dni. Młode dojrzewają płciowo w wieku 6 miesięcy.

Podczas inkubacji najlepiej oddzielić koguta i ponownie go przywrócić po wykluciu się młodych. Jest jednak jeden warunek, trzeba obserwować samca kilka dni czy nie atakuje piskląt, jeżeli to robi, należy natychmiast go oddzielić i ewentualnie z powrotem złączyć po wychowaniu młodych.

W naturalnej odmianie barwnej (standard) samiec wyraźnie różni się od samicy. Samica ubarwiona jest na brązowo (szata ochronna) a samiec jest granatowo-brązowy. Głównym pożywieniem tych kuraków są nasiona traw, przede wszystkim proso (ok. 70%) później kanar i owsik. Można im również podawać mak. Spłoszona przepiórka gwałtownie wzbija się do lotu, trzymana w klatce może się roztrzaskać o dach, więc większość hodowców trzyma te piękne ptaki w klatkach, których dach jest zabezpieczonym czymś miękkim np. styropianem. Z reguły ptaki wolą poruszać się „pieszo”. Lot jest ostatecznością.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski) pod nazwą Synoicus chinensis[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Coturnix chinensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2010-11-11]
  2. Asian Blue Quail (Coturnix chinensis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2013-10-21].
  3. a b BirdLife International 2016, Synoicus chinensis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2019-3 [dostęp 2020-03-15] (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Plemię: Coturnicini Reichenbach, 1848 (wersja: 2019-11-05). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. [dostęp 2020-03-15].
  5. a b F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Pheasants, partridges, francolins (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-15].