Przeszczepienie włosów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Przeszczep włosów)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Przeszczepienie włosów – zabieg z zakresu chirurgii plastycznej polegający na przeniesieniu mieszków włosowych z okolic ciała nie podlegających łysieniu (okolica dawcza) na okolice pozbawione owłosienia (okolica biorcza). Zabieg ten jest najczęściej stosowany w leczeniu łysienia androgenowego u mężczyzn i u kobiet. W tych przypadkach przeszczepiane mieszki włosowe pochodzą z okolic z nie podlegających łysieniu (tylne i boczne okolice głowy) i są umieszczane w miejscach objętych procesem łysienia (okolica czołowa i centralna głowy). W wybranych przypadkach okolicą dawczą bywa skóra owłosiona twarzy, klatki piersiowej i pleców. Przeszczep włosów stosowany jest także w celu odtwarzania owłosienia w obrębie brwi, rzęs, wąsów, brody, klatki piersiowej, okolicy łonowej, blizn pourazowych, pooparzeniowych, pooperacyjnych i po naświetlaniach promieniami Roentgena[1] Dokładna obserwacja owłosienia na głowie wykazuje, że włosy rosną w zespołach składających się z jednego do czterech włosów. Stąd współcześnie wykonywany zabieg przeszczepu włosów polega na przenoszeniu tych zespołów, co daje naturalny efekt kosmetyczny[2].

Metody przeszczepiania włosów[edytuj]

Przeszczepień dokonuje się następującymi technikami:

1. Metoda strip – polega na pobraniu paska skóry owłosionej z okolicy tylnej i bocznej głowy i zszyciu brzegów rany szwem kosmetycznym. Uzyskany fragment skóry jest dzielony na mikroskopijnej wielkości przeszczepy zawierające pojedyncze zespoły mieszkowe. Zaletą metody jest znacznie krótszy czas trwania operacji i możliwość uzyskania dużej liczby przeszczepów podczas jednego zabiegu – od 2000 do 4000. Wadą jest pozostawienie w okolicy dawczej linijnej blizny o szerokości 1 mm. U osób z cienką i elastyczną skórą głowy blizny mogą ulec poszerzeniu[3].

2. Metoda FUE (follicular unit extraction) – poszczególne zespoły mieszkowe są pobierane oddzielnie przy pomocy specjalnego instrumentu o średnicy od 0,8 mm do 1,0 mm. Następnie przeszczepy są umieszczane w okolicy biorczej. Zaletą metody jest pozostawienie mikroskopijnych, rozproszonych blizenek w okolicy dawczej. Wadą jest znacznie dłuższy czas trwania procedury i możliwość wykonania do 2000 przeszczepów podczas jednego zabiegu[4].

3. Metoda BHT (body hair transplantation) - pobierane są włosy z partii ciała innych niż głowa. Najczęstsze miejsca pobrania to broda, klatka piersiowa, pachy. Wskazania do przeszczepienia włosów metodą BHT to między innymi brak wystarczającej ilości transplantów. Część specjalistów uważa metodę BHT za rodzaj FUE[5].

Historia[edytuj]

Stosowanie płatów skóry owłosionej głowy w rekonstrukcji owłosienia na głowie zapoczątkowano w XIX wieku. Jako pierwszy ideę wolnych przeszczepów włosów zaproponował w 1822 roku niemiecki chirurg Johann Friedrich Dieffenbach. W praktyce jako pierwszy zastosował przeszczep włosów japoński lekarz Okuda, który w 1939 roku opisał użycie wolnych fragmentów skóry owłosionej w rekonstrukcji brwi i okolic oparzonych twarzy i głowy[6]. Jako pierwszy w świecie zastosował i opisał w 1959 roku przeszczep włosów w korekcji łysienia androgenowego u mężczyzn amerykański dermatolog Norman Orentreich[7] Jest on także twórcą teorii „donor dominant”, według której przeszczepione włosy umieszczone w okolicy biorczej zachowują swoje cechy okolicy dawczej. Dopiero na początku XXI wieku podważył ją koreański lekarz Sungjoo T. Hwang, który wykazał, że okolica biorcza wpływa w pewnym stopniu na wzrost przeszczepionych włosów i zmienia ich cechy.

Jako pierwszy w Polsce w 1984 roku wykonał zabieg przeszczepu włosów chirurg Jerzy Kolasiński. Jest on autorem ponad stu prac poświęconych chirurgii odtwórczej włosów publikowanych i prezentowanych w Polsce i za granicą. Jako pierwszy w świecie opublikował algorytm rekonstrukcyjnego leczenia ubytków owłosienia na głowie u dzieci[8].

Początkowo przeszczepy włosów miały średnicę 4-5 mm, co powodowało nienaturalny efekt wzrostu włosów. W 1981 roku fiński chirurg Rolf Nordstrom jako pierwszy zastosował mikro przeszczepy, które znacznie poprawiły efekt estetyczny zabiegu[9]. W tym czasie także brazylijski chirurg Carlos O.Uebel jako pierwszy zaczął wykonywać rozległe operacje przekraczające 1000 przeszczepów podczas jednej sesji[10]. Pod koniec lat 80. amerykański lekarz Bobby L.Limmer zastosował mikroskop do uzyskiwania pojedynczych zespołów mieszkowych. Dziś standardem jest stosowanie tego rozmiaru przeszczepów i umieszczanie ich w mikroskopijnych nacięciach w skórze okolicy biorczej. Na porządku dziennym jest wykonywanie 2000-4000 przeszczepów podczas jednego zabiegu

Powody wykonywania tego zabiegu[edytuj]

Zabieg przeszczepienia włosów wykonywany jest z następujących przyczyn:

  • łysienie androgenowe u mężczyzn
  • łysienie androgenowe u kobiet
  • łysienie pourazowe
  • łysienie po oparzeniach
  • łysienie po napromieniowaniu
  • łysienie spowodowane stanami zapalnymi skóry głowy (po ich wyleczeniu)
  • blizny pooperacyjne
  • potrzeba uzupełnienia zabiegów rekonstrukcyjnych skóry owłosionej głowy
  • ubytki owłosienie w okolicy brwi, rzęs, wąsów i brody
  • ubytki owłosienia okolicy łonowej
  • rekonstrukcja owłosienia klatki piersiowej u transseksualistów typu k/m.

Przypisy

  1. Kolasinski J., Kolenda M., Skowronek J. Hair transplantation for the treatment of post-irradiation alopecia. Nowotwory J.of Oncol. 6: 502, 2002
  2. Bernstein, R.M., and Rassman, W.R. The logic of follicular unit transplantation. Dermatol.Clin. 17: 277, 1999
  3. Metoda strip
  4. Metoda FUE
  5. Metoda BHT
  6. Okuda S. The study of clinical experiments of hair transplantation. Jpn J Dermatolurol. 1939;46:135
  7. Orentreich, N. Autografts in alopecia and other selected dermatological conditions. Ann.N.Y.Acad.Sci. 83: 463, 1959
  8. Kolasiński J. and Kolenda M. Algorithm of Hair Restoration Surgery in Children. Plast.Reconstr.Surg. 112: 412, 2003
  9. Nordstrom, R.E.A. Micrografts for improvement of the frontal hairline after hair transplant. Aesthetic Plast.Surg. 5: 97, 1981
  10. Uebel, C.O. Micro and minigrafts: A new approach to baldness surgery. Ann.Plast.Surg. 27: 476, 1991