Przewód lufy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przewodem lufy nazywamy tą część lufy, w której dochodzi do przekształcenia energii chemicznej spalanego materiału miotającego (np. prochu) w energię kinetyczną ładunku rażącego (np. pocisku czy ładunku śrutu). Komora nabojowa wraz ze stożkiem przejściowym służą do umieszczenia naboju w lufie, natomiast przewód nadaje np. pociskowi odpowiednią prędkość postępową a w lufach z przewodem gwintowanym również ruch obrotowy. We współczesnych typach armat przeciwpancernych przewód lufy jest nie gwintowany, ale gładki (broń gładkolufowa). Pocisk stabilizowany jest wówczas brzechwowo.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 187. ISBN 83-86028-01-7.