Przewód lufy

Główne elementy lufy:
A - przewód lufy,
B - część prowadząca,
C - komora nabojowa

Przewód lufy – wzdłużny otwór wewnątrz lufy broni palnej, w którym następuje odpalenie naboju oraz przez który prowadzony jest pocisk.

Charakterystyka

Przewód lufy składa się z dwóch części: komory nabojowej wraz ze stożkiem przejściowym, gdzie umieszczany i odpalany jest nabój oraz części prowadzącej przewodu służącej do prowadzenia ładunku rażącego (np. pocisku). W przewodzie lufy dochodzi do nadania ładunkowi rażącemu właściwej prędkości wylotowej (w wyniku przekształcenia energii chemicznej spalanego materiału miotającego, np. prochu, w energię kinetyczną) oraz kierunku. W lufach z przewodem gwintowanym pociskom nadawany jest dodatkowo ruch obrotowy.

Współcześnie w broni strzeleckiej stosowane są niemal wyłącznie przewody gwintowane (oprócz większości moździerzy i niektórych typów granatników). W armatach przeciwpancernych popularne są natomiast przewody gładkie (stosowane są wówczas pociski podkalibrowe stabilizowane brzechwowo).

Bibliografia

• Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 187. ISBN 83-86028-01-7.
• Encyklopedia najnowszej broni palnej – opracowanie zbiorowe (red. Ryszard Woźniak) – Bellona 2001 – ISBN 83-11-09310-5,
• Encyklopedia Wojskowa, praca zbiorowa – PWN 2007 – ISBN 978-83-01-15175-1,
• Leksykon Wiedzy Wojskowej – praca zbiorowa Wydawnictwo MON 1979,
• Artyleria Lądowa – Stefan Pataj – Wydawnictwo MON 1975,
• Mała Encyklopedia Wojskowa (praca zbiorowa) Wydawnictwo MON 1970.