Przewód najądrza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przewód najądrza (łac. ductus epidydidymidis) - silnie pokręcony przewód tworzący płaciki najądrza, zstępujący ku dołowi do końca ogona najądrza, następnie ostro się zaginający i wstępujący ku górze jako nasieniowód. Długość przewodu po rozprostowaniu jego skrętów wynosi około 6 m, natomiast szerokość przy silnym wypełnieniu 0,4 - 0,6 mm. Światło przewodu wypełniają plemniki, które tu dojrzewają i pozostają do czasu wytrysku[1].

Przewód od środka wyściełany jest nabłonkiem wielorzędowym walcowatym, wyposażonym w nieruchome włoski (stereocilia)[2].

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Janina Sokołowska -Pituchowa (red.): Anatomia człowieka : podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 381. ISBN 83-200-2832-9.
  2. Andrzej Myśliwski: Podstawy cytofizjologii i histofizjologii. Gdańsk: AMG, 2003, s. 200.