Przewoźnik drogowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przewoźnik drogowy – w polskim systemie prawnym jest to przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego[1].

Zagraniczny przewoźnik drogowy to zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym znajduje się jego siedziba[1].

Przewoźnikiem drogowym może być osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą lub większe przedsiębiorstwo transportowe, zajmujące się transportem drogowym[2].

Wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymaga w Polsce uzyskania zezwolenia, wydawanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub odpowiedni do zakresu terytorialnego działalności organ samorządu terytorialnego[1].

Prowadzenie działalności przewozowej wymaga uzyskania licencji[1] oraz stosownych zezwoleń na prowadzenie określonych linii komunikacyjnych[1].

Rynek przewoźników drogowych w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Do 1989 roku monopol na przewozy pasażerskie i spedycję w PRL posiadała Państwowa Komunikacja Samochodowa oraz (w niewielkim stopniu) transport branżowy i spółdzielczy[3].

Dostęp przedsiębiorców do nieskrępowanego świadczenia usług transportowych umożliwiono ustawą Wilczka z 1989 roku, wprowadzającą swobodę działalności gospodarczej[3].

Dostęp do rynku usług transportowych uregulowano w latach: 1998 (zezwolenia), 2000 (Świadectwa kompetencji zawodowych) i 2002 (certyfikat kompetencji zawodowych zamiast świadectw, licencje przewoźników)[3].

Pojęcie przewoźnika drogowego i operatora publicznego transportu zbiorowego[edytuj | edytuj kod]

W 2010 roku polską ustawą o publicznym transporcie zbiorowym zgodnie z prawem wspólnotowym Unii Europejskiej odróżniono podmioty gospodarcze realizujące przewozy o charakterze użyteczności publicznej zlecone i finansowane przez administrację rządową lub samorządową (organizatorów) – są to operatorzy – od przewoźników, którymi zgodnie z ustawą są przedsiębiorcy prowadzący linie komunikacyjne na własny rachunek i ryzyko, tj. na zasadach komercyjnych[3].

Ten sam podmiot może być jednak na jednym rynku operatorem (np. wybranym w przetargu dla danej gminy), a na innych rynkach przewoźnikiem funkcjonującym komercyjnie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.