Przyłącze elektroenergetyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przyłącze napowietrzne (kabel samonośny)

Przyłącze energetyczne – element sieci elektroenergetycznej służący do przyłączenia instalacji odbiorczej o wymaganej mocy przyłączeniowej pobieranej z systemu dystrybucji energii elektrycznej, wykonane na podstawie warunków przyłączenia wystawionych przez OSD.

Przyłącza elektroenergetyczne można podzielić, w zależności od:

  • sposobu doprowadzenia zasilania:
  • liczby faz:
  • poziomu napięcia:
    • niskiego napięcia (np. dla budynków mieszkalnych),
    • średniego napięcia (np. dla zakładów przemysłowych).

Przyłącze napowietrzne[edytuj | edytuj kod]

Przyłącza napowietrzne najczęściej spotykane są na terenach mało zurbanizowanych tj. wiejskich i podmiejskich, gdzie istnieją już sieci napowietrzne. Przyłącza napowietrzne mogą być wykonane przewodami gołymi lub izolowanymi. Przewody te mocowane są najczęściej bezpośrednio do muru budynku przyłączanego z wykorzystaniem wysięgnika lub haków.

Przyłącze kablowe[edytuj | edytuj kod]

Przyłącze kablowe jest najczęściej stosowanym sposobem doprowadzenia energii do budynków stojących na obszarze zurbanizowanym. Kabel dzięki naturalnemu uziemieniu (jest ułożony w ziemi) tłumi ewentualne przepięcia powstające w wyniku wyładowań atmosferycznych do sieci elektroenergetycznej, dlatego jest korzystniejszym sposobem zasilania budynku. Kable są jednak narażone na procesy starzeniowe związane z kwasowością gleby – szczególnie w miejscach ich łączenia, dlatego aby ograniczyć ilość muf stosuje się złącza kablowe w których następuje łączenie kabli lub złącza kablowo-pomiarowe wyposażone w panel licznikowy i będące elementem krańcowym przyłącza.

Budowa i projektowanie[edytuj | edytuj kod]

Według ustawy Prawo budowlane, budowa przyłączy (w tym elektroenergetycznych) nie wymaga pozwolenia na budowę jednak wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]