Przylgowiec honduraski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przylgowiec honduraski
Thyroptera discifera[1]
(Lichtenstein & Peters, 1855)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Rodzina przylgowcowate
Rodzaj przylgowiec
Gatunek przylgowiec honduraski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Przylgowiec honduraski[3] (Thyroptera discifera) – gatunek ssaka z rodziny przylgowcowatych.

Średnie wymiary[edytuj]

  • Długość ciała - 3-5 cm
  • Rozpiętość skrzydeł - 18-25 cm
  • Długość ogona - 2,5-3 cm

Występowanie[edytuj]

Występuje w lasach od Belize do Ekwadoru i Peru.

Tryb życia[edytuj]

Ten mały, owadożerny nietoperz ma równie wydatne czoło jak furiakowate; przyczyna takiej budowy głowy również w tym przypadku nie jest znana. Za pomocą przyssawek nietoperz ten może wspinać się po gładkich, nawet szklanych powierzchniach. Jedna przylga może się przyssać tak mocno, że utrzyma cały ciężar ciała nietoperza. Siłę przyssania regulują specjalne mięśnie przedramienia. Przylgowce honduraskie mając niezwykły zwyczaj spania w młodych, jeszcze zwiniętych liściach roślin, takich jak np. banany. W jednym liściu może spać wiele nietoperzy naraz. Niemal codziennie muszą one szukać innych liści do spania, ponieważ ich legowisko z dnia poprzedniego jest już zazwyczaj rozwinięte.

Rozmnażanie[edytuj]

Rozród tych nietoperzy nie jest związany z żadną porą roku, a samce i samice prawdopodobnie nie rozłączają się na czas porodu. Na ogół samica rodzi 1 młode i nosi je ze sobą do chwili, gdy ciężar jego ciała przekroczy połowę ciała matki. Ciekawostką jest, że sprawność lotu samicy nie jest tym dodatkowym obciążeniem zmniejszona. Później samica udając się na łowy pozostawia młode w liściu, który służy im jako wspólna sypialnia.

Przypisy

  1. Thyroptera discifera, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. L. Aguirre, H. Mantilla, B. Miller, L. Dávalos 2008. Thyroptera discifera. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-05-15]
  3. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński, W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 110. ISBN 978-83-88147-15-9.

Bibliografia[edytuj]

  1. Ilustrowana Encyklopedia Zwierząt - Warszawa 1997 - Dr Philip Whitfield