Przysposobienie Wojskowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zolnierze1.jpg
Zolnierze2.jpg
Uczestnicy PO na Wawelu
Świadectwo ukończenia szkoły PW z roku 1937

Przysposobienie Wojskowe (PW) – młodzieżowa organizacja wojskowa w Polsce w latach 1927–1939. Celem było przygotowanie młodzieży do służby wojskowej.

Przysposobienie Wojskowe jako organizację powołano w Polsce w roku 1927 pod patronatem Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego (w latach 1925–1927 była to Naczelna Rada Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego). Szkolenia odbywały się na kursach i obozach. Obejmowały mężczyzn ochotników w wieku od 15 do 30 lat. Na przełomie 1935 i 1936 roku objęto nimi 0,3% obywateli w tym wieku (około 30 tysięcy osób). W 1937 roku przysposobienie wojskowe stało się przedmiotem obowiązkowym we wszystkich liceach i na wszystkich uczelniach. Edukacja tego przedmiotu trwała 2 lata.

Przysposobienie Wojskowe Kobiet zaczęło działalność w 1929 roku. Od roku 1939 wywierało większy nacisk na masowe szkolenie. Szkoleniami zdołano objąć 10% kobiet w wieku od 19 do 45 lat.

W 1927 roku z inicjatywy S. Młodzińskiego powstało Przysposobienie Wojskowe Konne. Za tym poszły inicjatywy powołujące Przysposobienie Wojskowe Kolejowe, Leśników oraz Pocztowe.

Za najwyższe odznaczenie za zasługi na polu przysposobienia wojskowego została uznana Honorowa Odznaka Komandorska[1].

Za następcę PW powszechnie uznaje się przysposobienie obronne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Rozwadowski, Państwowy Urząd Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego 1927–1939, Warszawa: Bellona, 2000, ISBN 83-11-09073-4, OCLC 830309194.
  • Barbara Krystyna Kubis, Wypędzenie Polaków z Kresów Wschodnich. Przyjazd na Śląsk (1944–1946), Wydawca ALMAR, ​ISBN 978-83-910044-7-0​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]