Psalmy przyszłości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Psalmy przyszłości – utwory poetyckie napisane przez Zygmunta Krasińskiego w Paryżu w latach 1844–1848. Pierwsze trzy części zostały wydane pod pseudonimem literackim Spirydion Prawdzicki w 1845[1]. Jako całość, składająca się z pięciu psalmów, została opublikowana w 1850 roku[2]. Od 1874 były drukowane pod prawdziwym nazwiskiem autora.

Początkowo składały się z trzech części (powstałych w latach 1844–1845):

  • Psalm wiary
  • Psalm nadziei
  • Psalm miłości

W 1846–1848 Krasiński napisał:

  • Psalm żalu
  • Psalm dobrej woli

Pierwsze trzy psalmy mają charakter historiozoficzny i religijny. Omawiają cnoty teologiczne w życiu współczesnego Krasińskiemu polskiego społeczeństwa. Polemizują z ideami rewolucyjnymi, analizują także ideały miłości i bratestwa, dążenia narodu polskiego (zarówno ludu jak i szlachty).

W pierwszym psalmie drugiej grupy – Psalmie żalu – zwraca się do Juliusza Słowackiego, ustosunkowując się do jego wiersza Do autora trzech PsalmówOdpowiedź na Psalmy przyszłości. Zarówno w tym utworze jak i w kolejnym – Psalmie dobrej woli (tu w formie modlitwy) nawiązuje Krasiński do ideału nieskalanej Polski, wierząc, że może zmartwychwstać – odzyskać wolność – wyłącznie mocą swojego i narodu ducha. Polemika Słowackiego i Krasińskiego na temat Psalmów przyszłości ma istotne znaczenie literackie. Wiele jej zwrotów weszło do mowy potocznej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spirydion Prawdzicki [własc. Zygmunt Krasinski], Psalmy przyszłości, Paryż 1845, polona.pl [dostęp 2018-07-07].
  2. Spirydion Prawdzicki [własc. Zygmunt Krasiński], Psalmy przyszłości, ed. 3, Paryż 1850, polona.pl [dostęp 2018-07-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]