Pseudofluorowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pseudofluorowce (pseudohalogeny) – grupa nieorganicznych związków chemicznych o wzorze ogólnym Ps−Ps lub Ps−X, które swoimi właściwościami przypominają fluorowce X2. Należą do nich m.in. cyjan (CN)2, tiocyjan (SCN)2, selenocyjan (SeCN)2 i bromocyjan BrCN[1][2].

Tworzą one szereg jednowartościowych jonów pseudohalogenkowych, np. cyjankowy CN, cyjanianowy OCN, izocyjanianowy ONC, tiocyjanianowy SCN, selenocyjanianowy SeCN, tellurocyjanianowy TeCN i azydkowy N3. Związki zawierające te jony lub odpowiadające im grupy funkcyjne nazywane są pseudohalogenkami[1][2][3].

Przypisy[edytuj]

  1. a b Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać pseudohalogens [w:] A.D. McNaught, A. Wilkinson, Compendium of Chemical Terminology (Gold Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, wyd. 2, Oxford: Blackwell Scientific Publications, 1997, ISBN 0-9678550-9-8. Wersja internetowa: M. Nic, J. Jirat, B. Kosata, pseudohalogens, A. Jenkins (aktualizowanie), 2006–, DOI10.1351/goldbook.P04930 (ang.).
  2. a b J. D. Lee: Zwięzła chemia nieorganiczna. Jerzy Kuryłowicz (tłum.). Wyd. czwarte poprawione. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 281–282. ISBN 8301123524.
  3. Halogenki [w:] Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), wyd. 2, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1966, s. 266, OCLC 864218327.