Psychologia eksperymentalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Psychologia eksperymentalna – została zapoczątkowana przez, nazywanego „ojcem psychologii”, Wilhelma Wundta w 1879 roku. Traktuje ona psychologię jako naukę przyrodniczą, która powinna być badana metodami doświadczalnymi. Termin ten oznacza raczej specyficzne podejście metodologiczne niż odrębny dział wiedzy. Początkowo dziedzina ta ograniczała się do podstawowych badań eksperymentalnych nad takimi zagadnieniami jak uczenie się i warunkowanie, wrażenia i spostrzeganie, motywacja i emocje. Psychologowie eksperymentalni obecnie pracują zarówno z ludźmi jak i ze zwierzętami, przeprowadzając z nimi eksperymentalne badania laboratoryjne w nadziei sformułowania ogólnych praw psychologii, dotyczących nie tylko jednego gatunku. Koncentrują się oni na wpływie zmienności bodźców na reagowanie. Celem ich sposobu podejścia jest identyfikowanie warunków bodźcowych, w których różne jednostki zachowują się podobnie.[1]

Przypisy

  1. Philip Zimbardo, Psychologia i życie, 2012, s. 20.