Przejdź do zawartości

Pszczołojad długosterny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Pszczołojad długosterny
Henicopernis longicauda[1]
(Lesson & Garnot, 1828)
Ilustracja
Pszczołojad długosterny na XIX-wiecznej rycinie
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

szponiaste

Rodzina

jastrzębiowate

Podrodzina

orłosępy

Plemię

Pernini

Rodzaj

Henicopernis

Gatunek

pszczołojad długosterny

Synonimy
  • Falco longicauda Lesson & Garnot, 1828[1]
  • Henicopernis longicauda longicauda Lesson & Garnot, 1828[2]
  • Henicopernis longicauda fraterculus Paludan & Stresemann, 1932[2]
  • Henicopernis longicauda minima Junge, 1937[2]
  • Henicopernis longicauda minimus Junge, 1937[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]

Pszczołojad długosterny[4] (Henicopernis longicauda) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Jest gatunkiem endemicznym dla Nowej Gwinei i sąsiednich wysp, w tym Aru. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Systematyka
Jest to gatunek monotypowy[5][6][7]. Proponowano wydzielenie populacji z wysp w pobliżu Nowej Gwinei do podgatunków fraterculus i minimus, ale nie są one obecnie uznawane[5][6]. Niektórzy autorzy łączyli pszczołojada długosternego i pszczołojada ciemnego (H. infuscatus) w jeden gatunek[5][6].
Rozmiary
Długość ciała 50–61 cm[8], rozpiętość skrzydeł 105–140 cm[8][9]. Masa ciała: samce 447–630 g, samice 570–730 g[8].
Zasięg występowania
Pszczołojad długosterny zamieszkuje Nową Gwineę, wyspy położone na zachód od niej, wyspy w Zatoce Cenderawasih oraz Wyspy Aru[8].
Ekologia i zachowanie
Występuje od poziomu morza do 3000 m n.p.m.[3][8], ale zazwyczaj poniżej 1800 m n.p.m.[8] Preferuje środowisko leśne. Jego pożywienie stanowią głównie owady, w tym osy, mrówki oraz koniki polne. Poza tym jada też jaszczurki oraz ptaki i ich jaja[6].
Gniazdo zbudowane z patyków jest zwykle usytuowane wysoko na drzewie, czasami w koronie wysokiego pandana, a niekiedy na półce skalnej[6].
Status zagrożenia
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje pszczołojada długosternego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy ze względu na wylesianie[3].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Henicopernis longicauda, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d D. Lepage, Long-tailed Honey Buzzard Henicopernis longicauda, [w:] Avibase [online] [dostęp 2026-01-06] (ang.).
  3. a b c BirdLife International, Henicopernis longicauda, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2024, wersja 2025-2 [dostęp 2026-01-06] (ang.).
  4. Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Pernini Blyth, 1850 (wersja: 2025-04-19). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-01-06].
  5. a b c Long-tailed Buzzard (Henicopernis longicauda). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)]. (ang.).
  6. a b c d e Species account: Long-tailed Honey Buzzard Henicopernis longicauda. [w:] Global Raptor Information Network [on-line]. The Peregrine Fund, 2010-06-12. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-11-27)]. (ang.).
  7. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Hoatzin, New World vultures, Secretarybird, raptors. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2026-01-06]. (ang.).
  8. a b c d e f Debus, S., G.M. Kirwan & J.S. Marks: Long-tailed Honey-buzzard (Henicopernis longicauda), version 1.0. [w:] Birds of the World (red. J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana) [on-line]. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2020. [dostęp 2026-01-06]. (ang.). Publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana rejestracja, też płatna, lub wykupienie subskrypcji
  9. Long-tailed Honey Buzzard Henicopernis longicauda. [w:] Oiseaux.net [on-line]. [dostęp 2020-11-13]. (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]