Pszeniec grzebieniasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pszeniec grzebieniasty
Pszeniec grzebieniasty: zdjęcie
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina zarazowate
Rodzaj pszeniec
Gatunek pszeniec grzebieniasty
Nazwa systematyczna
Melampyrum cristatum L.
Sp. Pl. 2: 605. 1753

Pszeniec grzebieniasty (Melampyrum cristatum L.) – gatunek roślin należący do rodziny zarazowatych.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj]

Występuje w Europie i Azji[2]. W Polsce był uważany za gatunek prawdopodobnie wymarły; występował głównie w dolinach Odry i Wisły[3]. W ostatnich latach potwierdzono jednak wiele stanowisk oraz odkryto nowe[4].

Morfologia[edytuj]

Łodyga 
Do 50 cm wysokości, omszona.
Liście 
Równowąskolancetowate, całobrzegie, zaostrzone.
Kwiaty 
Ustawione w 4 rzędach w 4-graniasty kwiatostan. Przysadki rynienkowato złożone, ząbkowane u nasady, zielone, blade lub czerwonawe. Wierzchołek przysadek długi, całobrzegi, przegięty w dół. Ząbki przysadek krótsze od szerokości przysadek. Kielich dwa razy krótszy od rurki korony. Rurka kielicha pokryta szeregiem włosków. Górne ząbki kielicha dłuższe od dolnych. Korona różowopurpurowa lub blada, długości 13-16 mm. Rurka korony prosta[5].

Biologia i ekologia[edytuj]

Roślina jednoroczna, pasożytnicza. Rośnie w lasach i zaroślach. Kwitnie od maja do sierpnia. Gatunek charakterystyczny związku Geranion sanguinei[6].

Zagrożenia i ochrona[edytuj]

Roślina umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006)[7] w grupie gatunków wymarłych (kategoria zagrożenia Ex). Znajduje się także w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin w kategorii VU (narażony)[4]. Objęta ścisłą ochroną.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-24].
  2. Mapa rozmieszczenia gatunku na Den virtuella floran [dostęp 2013-12-05].
  3. Adam Zając, Maria Zając (red.): Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001. ISBN 83-915161-1-3.
  4. a b Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  5. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  6. Matuszkiewicz W. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.
  7. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.