Pternistis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pternistis[1]
Wagler, 1832[2]
Przedstawiciel rodzaju – szponiastonóg żółtogardły (P. leucoscepus)
Przedstawiciel rodzaju – szponiastonóg żółtogardły (P. leucoscepus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina bażanty
Plemię Coturnicini
Rodzaj Pternistis
Typ nomenklatoryczny

Tetrao afer Statius Müller, 1776

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Pternistisrodzaj ptaka z podrodziny bażantów (Phasianinae) w rodzinie kurowatych (Phasianidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Afryce[10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 25–48 cm, rozpiętość skrzydeł 45–50 cm; masa ciała samców 245–1590 g, samic 210–1136 g[11].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Pternistis (Pternistes, Pternestis, Pternestes): gr. πτερνιστης pternistēs „ktoś kto uderza piętą”, od πτερνη pternē „pięta”[12].
  • Chaetopus: gr. χαιτη khaitē „długie, luźne, rozpuszczone włosy”; ωψ ōps, ωπος ōpos „twarz” (por. πους pous, ποδος podos „stopa”)[13]. Gatunek typowy: Tetrao capensis J.F. Gmelin, 1789.
  • Clamator: epitet gatunkowy Perdix clamator Temminck, 1815; łac. clamator, clamatoris „krzykacz”, od clamare „krzyczeć”[14]. Gatunek typowy: Tetrao capensis J.F. Gmelin, 1789.
  • Didymacis: gr. διδυμος didumos „podwójny”, od δυο duo „dwa”; ακις akis, ακιδος akidos „kolec, igła”[15]. Gatunek typowy: Perdix senegalensis Bonnaterre, 1791 (= Tetrao bicalcaratus Linnaeus, 1766.
  • Chapinortyx: dr James Paul Chapin (1889–1964), amerykański ornitolog, kolekcjoner; gr. ορτυξ ortux, ορτυγος ortugos „przepiórka”[16]. Gatunek typowy: Francolinus hartlaubi Bocage, 1869.
  • Notocolinus: gr. νοτος notos „południe”; rodzaj Colinus Goldfuss, 1820 (przepiór)[17]. Gatunek typowy: Francolinus adspersus Waterhouse, 1838.
  • Oreocolinus: gr. ορος oros, ορεος oreos „góra” (tj. góry Kenii); rodzaj Colinus Goldfuss, 1820 (przepiór)[18]. Gatunek typowy: Francolinus jacksoni Ogilvie-Grant, 1891.
  • Squamatocolinus: łac. squamatus „łuskowaty”, od squama „łuska”; rodzaj Colinus Goldfuss, 1820 (przepiór)[19]. Gatunek typowy: Francolinus squamatus Cassin, 1857.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[20]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pternistis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.G. Wagler. Neue Sippen und Gattungen der Säugthiere und Vögel. „Isis von Oken”. 1832, s. kol. 1229, 1832 (niem.). 
  3. W. Swainson: On the natural history and classification of birds. Cz. 2. London: John Taylor, 1837, s. 344, seria: Cabinet cyclopaedia. Natural history. (ang.)
  4. G.R. Gray: A list of the genera of birds: with their synonyma an indication of the typical species of each genus. London: R. and J.E. Taylor, 1840, s. 61. (ang.)
  5. a b Blyth 1849 ↓, s. 250.
  6. H.G.L. Reichenbach: Avium systema naturale. Das natürliche system der vögel mit hundert tafeln grösstentheils original-abbildungen der bis jetzt entdecken fast zwölfhundert typischen formen. Vorlaüfer einer iconographie der arten der vögel aller welttheile. Dresden und Leipzig: Expedition der vollständigsten naturgeschichte, 1850, s. xxviii. (niem.)
  7. Blyth 1849 ↓, s. 392.
  8. A. Roberts. Birds and Mammals from South-West Africa collected by Mr. R. D. Bradfield and presented to the Transvaal Museum, with taxonomic notes and descriptions of new forms. „Annals of the Transvaal Museum”. 12, s. 291, 1928 (ang.). 
  9. a b c T.M. Crowe, E.H. Harley, M.B. Jakutowicz, J. Komen & A.A. Crowe. Phylogenetic, taxonomic and biogeographical implications of genetic, morphological, and behavioral variation in francolins. „The Auk”. 109 (1), s. 37, 1992. DOI: 10.2307/4088264 (ang.). 
  10. F.Gill & D. Donsker: Pheasants, partridges & francolins (ang.). IOC World Bird List: Version 8.2. [dostęp 2018-09-09].
  11. P.J.K. McGowan: Family Phasianidae (Pheasants and Partridges). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 495, 497–500, 503–504. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)
  12. Jobling 2018 ↓, s. Pternistis.
  13. Jobling 2018 ↓, s. Chaetopus.
  14. Jobling 2018 ↓, s. Clamator.
  15. Jobling 2018 ↓, s. Didymacis.
  16. Jobling 2018 ↓, s. Chapinortyx.
  17. Jobling 2018 ↓, s. Notocolinus.
  18. Jobling 2018 ↓, s. Oreocolinus.
  19. Jobling 2018 ↓, s. Squamatocolinus.
  20. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Coturnicini Reichenbach, 1848 (wersja: 2017-05-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-09-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-09-09]. (ang.)
  2. E. Blyth: Catalogue of the birds in the Museum Asiatic Society. Calcutta: J. Thomas, 1849, s. 1–403. (ang.)