Pułk Grenadierów Gwardii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pułk Grenadierów Gwardii
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1815
Dowódcy
Pierwszy gen. Franciszek Żymirski
Działania zbrojne
powstanie listopadowe
Organizacja
Dyslokacja Warszawa
Rodzaj wojsk piechota
Oficer wyższy grenadierów gwardii 1815-1826

Pułk Grenadierów Gwardiipułk piechoty Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk sformowany 20 czerwca 1815 z batalionu wzorowego[1]. Posiadał organizację odmienną od innych pułków piechoty polskiej. Składał się ze sztabu i dwóch batalionów po osiem kompanii. Kompanie liczyły po 4 oficerów, 10 podoficerów i 128 szeregowych. Cały pułk, obok generała-dowódcy, liczył etatowo 6 oficerów starszych, 72 młodszych, 162 podoficerów, 103 muzykantów i 1984 szeregowych. Poza tym 66 oficerów oraz 83 podoficerów i szeregowych niefrontowych. Łącznie liczył 2417 ludzi i wchodził w skład trzybrygadowej dywizji piechoty rosyjskiego Rezerwowego Korpusu Gwardii[2].

Od 29 listopada 1831 zwany pułkiem grenadierów byłej Gwardii, a później pułkiem grenadierów[1]

Dyslokacja pułku[edytuj | edytuj kod]

Stanowisko: Warszawa[3]. Koszary Aleksandryjskie[4]

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułkiem dowodzili[1]:

  • gen. Franciszek Żymirski
  • gen Henryk Milberg
  • ppłk Jerzy Niewęgłowski
  • płk Feliks Breański

Walki pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego

Bitwy i potyczki[1]:

  • Warszawa (12 lutego 1831)
  • Stanisławów
  • Wawer (19 lutego i 31 marca 1831)
  • Grochów (25 lutego 1831)
  • Mińsk
  • Iganie
  • Sucha
  • Jędrzejów
  • Budziska
  • Okęcin
  • Warszawa (6 i 7 września 1831)

W 1831 roku, w czasie wojny z Rosją, żołnierze pułku otrzymali 1 kawalerski, 49 złotych i 84 srebrne krzyże Orderu Virtuti Militari [1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]