Pułk Grenadierów Gwardii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pułk Grenadierów Gwardii
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1815
Dowódcy
Pierwszy gen. Franciszek Żymirski
Działania zbrojne
powstanie listopadowe
Organizacja
Dyslokacja Warszawa
Rodzaj wojsk piechota
Oficer wyższy grenadierów gwardii 1815-1826

Pułk Grenadierów Gwardiipułk piechoty Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk sformowany 20 czerwca 1815 z batalionu wzorowego[1]. Posiadał organizację odmienną od innych pułków piechoty polskiej. Składał się ze sztabu dwóch batalionów po osiem kompanii. Kompanie liczyły po 4 oficerów, 10 podoficerów i 128 szeregowych. Cały pułk obok generała- dowódcy liczył etatowo 6 oficerów starszych, 72 młodszych, 162 podoficerów, 103 muzykantów, i 1984 szeregowych. Poza tym 6 6 oficerów, oraz 83 podoficerów i szeregowych niefrontowych. Łącznie liczył 2417 ludzi i wchodził w skład trzybrygadowej dywizji piechoty rosyjskiego Rezerwowego Korpusu Gwardii[2].

Od 29 listopada 1831 zwany pułkiem grenadierów byłej Gwardii, a później pułkiem grenadierów[1]

Dyslokacja pułku[edytuj | edytuj kod]

Stanowisko: Warszawa[3]. Koszary Aleksandryjskie[4]

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułkiem dowodzili[1]:

  • gen. Franciszek Żymirski
  • gen Henryk Milberg
  • ppłk Jerzy Niewęgłowski
  • płk Feliks Breański

Walki pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego

Bitwy i potyczki[1]:

  • Warszawa (12 lutego 1831)
  • Stanisławów
  • Wawer (19 lutego i 31 marca 1831)
  • Grochów (25 lutego 1831)
  • Mińsk
  • Iganie
  • Sucha
  • Jędrzejów
  • Budziska
  • Okęcin
  • Warszawa (6 i 7 września 1831)

W 1831 roku, w czasie wojny z Rosją, żołnierze pułku otrzymali 1 kawalerski, 49 złotych i 84 srebrne krzyże Orderu Virtuti Militari [1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]