Pu29

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pu29
Pu29 - zdjęcie fabryczne
Pu29 - zdjęcie fabryczne
Producent HCP
Lata budowy 1931
Układ osi 2'D1'
Masa służbowa 181 300 kg
Masa pustego parowozu 136 300 kg
Długość parowozu 15 650 mm
Długość z tendrem 24 600 mm
Szerokość 3 050 mm
Wysokość 4 630 mm
Rozstaw osi skrajnych 13 200 mm
Moc znamionowa 1820 KM (1338 kW)
Maksymalna
siła pociągowa
18 000 kG
Prędkość maksymalna 110 km/h
Typ tendra 32D29
Ciśnienie w kotle 15 at
Powierzchnia przegrzewacza 86,8 m²
Powierzchnia rusztu 4,8 m²
Średnica cylindra 2 x 630 mm
Skok tłoka 700 mm
Średnica kół napędnych 1850 mm
Średnica kół tocznych 860 mm (przód)
1200 mm (tył)
Portal Portal Transport szynowy

Pu29 – seria polskich parowozów pospiesznych zbudowanych w zakładach H. Cegielskiego w Poznaniu w 1931 roku.

Parowozy te były przeznaczone do obsługi ciężkich pociągów pospiesznych, a w szczególności niemieckich pociągów tranzytowych na odcinku ChojniceTczewMalbork. Były to największe polskie parowozy zbudowane przed II wojną światową.

Pomimo bardzo dobrych osiągów, parowóz ten był zbyt duży i ciężki dla potrzeb polskich kolei i nie mieścił się na obrotnicach, dlatego zrezygnowano z jego produkcji na rzecz mniejszej i bardziej uniwersalnej serii Pt31, która ponadto odznaczała się większą mocą znamionową.

Łącznie wyprodukowano tylko 3 egzemplarze, z których po wojnie do Polski – w 1949 roku – powrócił tylko Pu29-3. Po wojnie stacjonował on w DOKP Gdańsk, w parowozowniach Bydgoszcz Główna, Inowrocław, Toruń oraz Iława. Służbę zakończył w Toruniu, w 1970 roku. Wyremontowany w 1978 przez ZNTK Bydgoszcz, przekazany został następnie do Skansenu Parowozowni w Kościerzynie. W 2012 roku został przetransportowany do Muzeum Kolejnictwa w Warszawie.

Niektóre właściwości trakcyjne[edytuj | edytuj kod]

W przypadku parowozów normalnotorowych maksymalna siła pociągowa maszyny jest ograniczona jej przyczepnością. Przy opalaniu lepszym gatunkiem węgla parowóz ten mógł ciągnąć po torze poziomym składy o masie 715 t z prędkością 100 km/h.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J.Fijałkowski i W. Kowalewski, 1959, Charakterystyki Normalnotorowych Pojazdów Trakcyjnych, Wydawnictwa Komunikacyjne

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]